Translate

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕΠΠ



Είναι σε όλους γνωστό ότι ανάμεσα στην Κίνηση Ενεργών Πολιτών Πάρου και την Λαϊκή Συσπείρωση Πάρου υπάρχουν αρκετές διαφορές, κύρια σε ότι αφορά τις θέσεις και τη στάση των δύο παρατάξεων  στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Θεωρούμε απαράδεκτη την σφοδρότητα και την επιθετικότητα της απάντησης της Λαϊκής Συσπείρωσης,  σε ότι αφορά την θέση και πρόταση του Δημοτικού Συμβούλου της ΚΕΠΠ Σωτήρη Καστρουνή, για το θέμα του κλεισίματος του Γραφείου του ΕΟΠΠΥ στο νησί.

Για το λόγο αυτό και είχαμε ετοιμάσει την έκδοση σχετικού Δελτίου Τύπου με την Πολιτική μας Απάντηση στην Ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης.

Παρ’ όλα αυτά, αποφασίσαμε να μην το δώσουμε στη δημοσιότητα, γιατί αντιληφθήκαμε ότι είναι σε εξέλιξη,  με αφορμή και  τις δικές μας διαφωνίες , μια αήθης και βρώμικη επίθεση, με κτυπήματα κάτω από την μέση, από τοπικό ΜΜΕ, ενάντια στον εκπρόσωπο της Λαϊκής Συσπείρωσης στο Δημοτικό Συμβούλιο και την Παράταξη του γενικότερα.
Από τη μεριά μας  :
•Δεν θέλουμε να υπάρξει, ούτε καν, η υποψία ότι συμμετέχουμε σε τέτοιου είδους  «πολιτικά»  παιχνίδια και αθλιότητες. Σταματάμε λοιπόν το θέμα εδώ και θα ξανατοποθετηθούμε, αν και όταν το κρίνουμε απαραίτητο.
• Δεν θέλουμε οι υπάρχουσες και απόλυτα θεμιτές διαφορετικές απόψεις μέσα στα πλαίσια της Αριστεράς,  να γίνονται βορά στα θηρία, και να  χρησιμοποιούνται σαν αφορμή για τέτοιες απαράδεκτες  πραχτικές. 
• Δεν θέλουμε να ρίξουμε λάδι στη φωτιά και οι θέσεις μας να χρησιμοποιηθούν , επιλεκτικά διαστρεβλωμένες, στη αρένα για την προώθηση ύποπτων υπόγειων διαδικασιών.

 Η Κίνηση Ενεργών Πολιτών θα ξαναφέρει το θέμα του ΕΟΠΠΥ,
στο Δημοτικό Συμβούλιο, μαζί με συγκεκριμένη πρόταση για την
επίλυση του. Για μας προέχει ο, πέρα από ιδεοληψίες, αγώνας για τη
βελτίωση  και όχι την χειροτέρευση, των συνθηκών διαβίωσης του
Πολίτη.

Γκάλμπρεϊθ: «Η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει»


Τη διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους, αναπτυξιακά μέτρα και απευθείας καταβολή χρημάτων στον ελληνικό λαό κι όχι στην κυβέρνηση προτείνει ο αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκάλμπρείθ, ο οποίος δεν κρύβει την αγωνία του για το μέλλον της χώρας μας σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Suddeutche Zeitung». «Φοβάμαι ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Η Ευρώπη βρίσκεται πιο κοντά στην κατάρρευση παρά στη λύση. Αρκεί να ταξιδέψει κανείς στην Ελλάδα για να καταλάβει πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση. Εκατομμύρια άνθρωποι κατρακυλούν, το σύστημα υγείας καταρρέει. Βιώνουν μια κοινωνική κρίση, όπως την ξέρουμε μόνο σε αναπτυσσόμενες χώρες. Η χώρα κυβερνάται άσχημα, τα ελλείμματα μεγαλώνουν, οι ελίτ προσπαθούν να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο. Ακόμα και η ελληνική πολιτική έχει χάσει προ πολλού τις ελπίδες της», τονίζει ο κ. Γκάλμπρεϊθ, σημειώνοντας πως υπάρχει κίνδυνος αποσταθεροποίησης ολόκληρης της Ευρωζώνης, εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να την εγκαταλείψει.
Ο αμερικανός οικονομολόγος προτείνει τη δημιουργία κοινωνικού συμφώνου, το οποίο θα αμβλύνει την ένδεια, ενώ τάσσεται κατά της ιδιωτικοποίησης κερδοφόρων επιχειρήσεων όπως η ΔΕΠΑ, την ίδια ώρα που επιτίθεται στην Ελλάδα της γραφειοκρατίας, υπό την έννοια μιας πολύ μικρής ομάδας πολύ πλούσιων ολιγαρχών. Από την κριτική του, μάλιστα, δεν ξεφεύγει ούτε η πώληση της Αγροτικής Τράπεζας, στην οποία είναι υποθηκευμένο το 40% των αγροτικών εκτάσεων, στην Τράπεζα Πειραιώς. «Αν υπάρξει κρίση και δεν εξυπηρετούνται τα δάνεια, θα πάρουν υπό την κατοχή τους οι επενδυτές σχεδόν τη μισή καλλιεργήσιμη γη της χώρας», σημειώνει με νόημα ο κ. Γκάλμπρεϊθ.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Ο «ζωτικός χώρος» του Κλάους και του Βόλφγκανγκ

Γράφει
Γιάννης Κριτσαντώνης

Όταν στις 9 Νοεμβρίου του 1989 βρέθηκα για 12 μέρες στο Βερολίνο με δημοσιογραφική τότε αποστολή της ΕΡΤ να καταγράψω τα συγκλονιστικά γεγονότα της πτώσης του Τείχους (δεν υπήρχαν ακόμη στην Ελλάδα ιδιωτικά κανάλια), ένας Ιταλός συνάδελφος της ΡΑΙ, που βρισκόταν με το συνεργείο του δίπλα μου, πάνω σ ένα από τα όρθια ακόμη κομμάτια του Τείχους, στην πλατεία Πότσδαμ, θυμάμαι ότι  σχολίασε με προβληματισμό: «Τώρα η Γερμανία ενώνεται και ίσως γίνει και πάλι ισχυρή. Μένει να δούμε και φοβάμαι για το τι θα κάνει στο μέλλον, ας πούμε μετά από 20 χρόνια…». Ο συνάδελφος είχε πέσει έξω… μόνο ως προς τον χρόνο…!
Κοντεύουν  βέβαια να συμπληρωθούν 24 γεμάτα χρόνια από τότε, αλλά η Γερμανία, ξεκίνησε πολύ νωρίτερα (μόλις τέσσερα χρόνια μετά την ενοποίησή της) να «ανακατώνει» (ήπιος όρος) πάλι την Ευρώπη με τα ηγεμονικά καμώματά της. Και όποιος δεν το βλέπει αυτό σήμερα έχει το κεφάλι του χωμένο στην άμμο!
Κλαους Κίνκελ και Βόλφγκανκ Σόϊμπλε: Δύο άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά τότε για την «επαναφορά» της Γερμανίας στον ηγεμονισμό. Και δεν είχαν περάσει ούτε τέσσερα χρόνια από την πτώση του Τείχους. (Όταν ισοπεδωνόταν η Γερμανία από τους συμμάχους, ο Σόϊμπλε ήταν ήδη 4 ετών. Ο Κίνκελ 9. Άρα θα πρέπει να θυμούνται την καταστροφή. Τουλάχιστον ο ένας).
Κλάους Κίνκελ:  Ο περιβόητος δικηγόρος, φανατικός νεοφιλελεύθερος πρόεδρος του FDP (1993 – 1995), αρχηγός της Καγκελαρίας, επικεφαλής τότε (1979 – 1982) της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (BND) αλλά και ως υπουργός Εξωτερικών της ενοποιημένης πλέον χώρας του (1992 -1998), έκανε το 1993 την κυνικότερη δήλωση για τις προθέσεις της Γερμανίας, (δήλωση που επικαλέστηκε στην υπεράσπισή του στο δικαστήριο ακόμη και ο Μιλόσεβιτς): «Δύο αποστολές κυριαρχούν στο μυαλό μας. Στο εσωτερικό, πρέπει να γίνουμε πάλι έθνος και προς τα έξω να πετύχουμε κάτι που έχουμε αποτύχει δύο φορές πριν..». Φοβερό!. Με αυτό το «δόγμα» ο Κίνκελ και αφού πρώτα κουρελιάζει το γερμανικό Σύνταγμα που απαγόρευε την παρουσία Γερμανών στρατιωτών έξω από τη χώρα, συμμετέχει με Γερμανούς πιλότους και γερμανικά αεροπλάνα (με πρόσχημα και κάλυψη τη συμμαχία του ΝΑΤΟ) στο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας. Αφού βέβαια πρώτα είχαν φροντίσει οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών να υποδαυλίσουν το μίσος μεταξύ χριστιανών Σέρβων και μουσουλμάνων Βόσνιων και Κροατών. Ο Κλάους Κίνκελ άνοιγε δρόμο, δηλαδή, νοτιοανατολικά για «ζωτικό χώρο» της Γερμανίας, διαλύοντας ένα κυρίαρχο κράτος.
Βόλφγκανκ Σόϊμπλε: Νομικός κι αυτός, προέρχεται από το βαθύ συντηρητικό σύστημα εξουσίας (CDU) της Γερμανίας. Διετέλεσε, όπως και ο Κλάους Κίνκελ, αρχηγός Καγκελαρίας, υπουργός «Ειδικών Υποθέσεων» (1984-1991) και υπουργός Εσωτερικών. (1990 επί Κόλ και 2005-2009 επί Μέρκελ). Ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου στο Ιράκ, του Γκουαντανάμο, του νεοφιλελευθερισμού και της αύξησης της εξουσίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ως υπουργός Εσωτερικών «ζήτησε την σύλληψη υπόπτων για θέματα τρομοκρατίας, τη χρησιμοποίηση του γερμανικού στρατού για την τήρηση της τάξης στο εσωτερικό της Γερμανίας(!), την παρακολούθηση του internet για υποκλοπές e-mail από κυβερνητικές υπηρεσίες και δολοφονίες τρομοκρατών από τις αρχές ασφαλείας», σύμφωνα με το Spiegel (2007). Δούλεψε για λίγο ως δικηγόρος και εφοριακός). Πλασαριζόταν ως «αδιάφθορος», αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το κόμμα, όπως και ο Κόλ, το 2000, αφού παραδέχτηκε ότι κι αυτός είχε λάβει παράνομη δωρεά για το κόμμα του από έμπορο όπλων, μέσω λογαριασμών στην Ελβετία! Έμεινε ανάπηρος μετά από απόπειρα δολοφονίας του από («ψυχονευρωτικό» - έτσι αποφάνθηκε το δικαστήριο) Γερμανό πολίτη το 1990. (Μικρή παρένθεση για την ιστορία: Ο πολίτης αυτός ζητούσε επίμονα επί μήνες με επιστολές του στον Σόιμπλε να πάρει νόμιμη θέση για την απομάκρυνση καλωδίων υψηλής τάσης έξω από το σπίτι του που προκαλούσαν πονοκεφάλους σ αυτόν και στα μικρά παιδιά του… Αλλά ο Σόιμπλε τον «έγραψε κανονικά» μη απαντώντας ποτέ στα δίκαια αιτήματα του πολίτη. Έτσι ο άλλος στην απόγνωσή του, φαίνεται ότι αποφάσισε να βγάλει τον υπουργό από τη μέση..)  Ο Σόϊμπλε, λοιπόν σήμερα συνεχίζει, στην ουσία, το έργο του Κίνκελ (να ανοίγει δρόμο για «ζωτικό χώρο») πάντα νοτιοανατολικά…. Ο Κίνκελ «έφτασε» μέχρι το Κόσσοβο σπέρνοντας τη διχόνοια κι εκεί, με τα γνωστά αποτελέσματα… Ο Σόϊμπλε «ερωτοτροπεί» ακόμα σήμερα με τα Σκόπια, καταστρέφοντας παράλληλα την Ελλάδα, με τους τρόπους που αυτός γνωρίζει πολύ καλά και ζούμε όλοι στο πετσί μας.  Μαζί με τη Μέρκελ, δηλαδή, εξακολουθεί να εφαρμόζει τη συνταγή Κίνκελ: «Στόχος μας, να πετύχουμε ό,τι δεν πετύχαμε δύο φορές πριν»…
Το είπα και στην αρχή: Όποιος δεν το βλέπει αυτό σήμερα, έχει το κεφάλι του χωμένο στην άμμο! Και όταν το πάρουν χαμπάρι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι «ηγέτες», θα έχουν περάσει 10 χρόνια (όπως και με τον Χίτλερ), αλλά τότε η Γερμανία του Σόιμπλε και της Μέρκελ θα έχουν σκορπίσει τον (ίσως… οικονομικό αυτή τη φορά) όλεθρο!
 Μικρή και… ασήμαντη λεπτομέρεια: Ο Κλάους Κίνκελ είναι σήμερα πρόεδρος του Ιδρύματος της Deutsche Telecom AG που ασχολείται με φιλανθρωπικά ζητήματα επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του και σε άτομα με… αναπηρία.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ανακοίνωση της "Λαϊκής Συσπείρωσης" για τον ΕΟΠΥΥ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σχετικά με το δελτίο τύπου της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Πάρου  για τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ,  στις 25-7-2013, το ερώτημα όσων παρακολούθησαν την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, μπορεί να είναι ένα :
Γιατί κύριοι λέτε ψέματα και διαστρεβλώνετε;
Ανεξάρτητα απ’ αυτό, το δελτίο τύπου είχε προφανή σκοπιμότητα:
·        Να φανεί ότι η ΚΕΠ είναι υπέρμαχος των συμφερόντων των ασφαλισμένων και ταυτόχρονα να αναδείξει, ότι κάποιος άλλος, αλήθεια ποιος (;), στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα τους.
·        Να προχωρήσει η ΚΕΠ σε μια προσωπική επίθεση-στοχοποίηση, με κάλπικη αφορμή, κατά του δημοτικού συμβούλου Κ. Ροκονίδα. Ο Κ. Ροκονίδας είναι ο επικεφαλής της παράταξης «Λαϊκής Συσπείρωσης» και όχι σκέτο κ.Ροκονίδας, γεγονός που  διέφυγε του δελτίου όχι τυχαία. Τυχαία επίσης δεν είναι και η επιλογή του χρόνου αυτής της επίθεσης που τα πυρά κατά της «Λαϊκής Συσπείρωσης» δείχνουν να συντονίζονται... και να συνωστίζονται... ενόψει των επόμενων εκλογών.

Όμως, καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται.

Επί της ουσίας λοιπόν.

Αντί κάποιοι να αναζητούν τις ευθύνες της ανελέητης επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι σε αυτούς που παράγουν και εφαρμόζουν τη πολιτική που εξαθλιώνει το λαό μας,
 αντί να στήνουν στο τοίχο αυτούς που καταργούν κάθε μέρα τα ασφαλιστικά δικαιώματα,
 εμφανίζουν σαν «αριστερή», «προοδευτική» πρόταση την παραχώρηση στέγης στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. από τον Δήμο, δηλαδή στο Υπουργείο Υγείας, δηλαδή σε αυτούς  που μας στερούν συνειδητά το δικαίωμα στην δημόσια δωρεάν υγεία.
 Ζητούν με άλλα λόγια και με δεδομένη την ανυπαρξία ελεύθερου δημοτικού χώρου, να πληρώσει ο παριανός λαός αυτό που χρυσοπληρώνει με  τις ασφαλιστικές εισφορές, τα φορολογικά βάρη και τις δαπάνες υγείας.
 Η συνέχεια, δηλαδή, της λογικής που θέλει να πληρώνουμε για να φιλοξενούμε γιατρούς, νοσηλευτές, ΕΚΑΒίτες., να πληρώνουμε δηλαδή αυτό που δικαιούμαστε εμείς και τα παιδιά μας.
   Απέναντι σε αυτόν τον «ρεαλισμό», που αποδέχεται τη σημερινή πραγματικότητα σαν τη προοπτική για τη ζωή μας στο μέλλον και πασχίζει να μας πείσει, δήθεν, για μια άλλη «αριστερή-προοδευτική διαχείριση της εξαθλίωσης», ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ:

Ο δρόμος για τους εργαζόμενους και όλους αυτούς που μοχθούν για το μεροκάματο τους, τα λαϊκά στρώματα στο σύνολο τους, είναι ΕΝΑΣ. Αυτός του συντονισμένου αγώνα που με συνέχεια και συνέπεια αναδεικνύει ότι η λύση βρίσκεται στα χέρια των εργαζομένων  και όχι στις δήθεν «ικανότητες» κάποιων επίδοξων και αυτόκλητων «σωτήρων».


Πάρος 28/7/2013

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

«Μη μας πιέζετε άλλο γιατί θα πέσουμε»



Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/FosPhotos
Η αποτυχία στην εκτέλεση του προγράμματος προσαρμογής, οι κοινωνικές εντάσεις που διαγράφονται στον ορίζοντα και ο εύθραυστος χαρακτήρας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας οδηγούν το Μέγαρο Μαξίμου και το ΠΑΣΟΚ στη διακίνηση εκλογικών σεναρίων για να καταγραφούν πρωτίστως από την Τρόικα. Tης Αγγελικής Σπανού.
  "Μη μας πιέζετε άλλο γιατί θα πέσουμε" είναι το μήνυμα που αποστέλλεται μέσω των διαρροών σε μια στιγμή στην οποία το Βερολίνο δείχνει πλήρη αδιαφορία για την πολιτική κρίση στην Πορτογαλία, το πρόβλημα Ραχόι στην Ισπανία, νωρίτερα την αστάθεια στην Ιταλία.

Από τις Βρυξέλλες έχει ήδη γίνει σαφές στην Αθήνα  ότι μετά τις γερμανικές εκλογές δεν θα ανοίξουν οι ουρανοί και ότι η συνέχεια θα είναι σκληρή, ίσως και σκληρότερη. "Η Τρόικα παίζει με την πολιτική σταθερότητα" δήλωσε ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (στο ΜΕΓΚΑ) και δεν εξέφρασε προσωπικές απόψεις αλλά την αρχή μιας νέας στρατηγικής που πηγάζει από το διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο: Μια ξέπνοη κυβέρνηση που αγκομαχά να μαζέψει 151 ψήφους για κάθε προπαιτούμενη δράση της κάθε δόσης.

Το «καψόνι» με την αναβολή εκταμίευσης της δόσης επειδή έλειπαν κάποιες δεκάδες «διαθέσιμοι» εκπαιδευτικοί, το αίτημα του ΔΝΤ για μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα και τα συνεχή γερμανικά τελεσίγραφα ότι αποκλείεται «κούρεμα» του ελληνικού χρέους προοιωνίζονται μια δύσκολη διαπραγμάτευση με δεδομένη την έλλειψη κατανόησης της πλευράς των πιστωτών για το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο.

Απολύσεις και «δόγμα πυγμής»

Τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος της διαθεσιμότητας 12.500 υπαλλήλων και να βρεθούν οι επόμενοι 12.500 για τον Δεκέμβριο, ενώ θα πρέπει να έχουν γίνει και 4.000 απολύσεις χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα προσμετρηθούν οι απολυμένοι της ΕΡΤ.Η προοπτική να ξεκινήσει η σχολική χρονιά με τους εκπαιδευτικούς στους δρόμους, όπου θα συναντιούνται με το προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων και του εργαζόμενους στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι απολύτως ρεαλιστική.

Και σε μια τέτοια περίπτωση, η πολλαπλή επίταξη δεν μπορεί να είναι λύση, παρόλο που η κυβέρνηση δεν έχει κανένα ταμπού όταν πρόκειται για εφαρμογές πολιτικού αυταρχισμού. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ωστόσο, είναι τόσο εύθραυστη που δεν έχει άλλα περιθώρια για ασκήσεις δόγματος πυγμής.

Το «παρών» των βουλευτών της ΝΔ Κακλαμάνη και Κυριαζίδη στην ψήφιση της τροπολογίας για τη διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών με μεταπτυχιακά θορύβησε ιδιαίτερα το Μέγαρο Μαξίμου που προειδοποίησε με διαγραφές όσους στο εξής δεν θα ψηφίζουν μέτρα που συνδέονται με τη συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας. Αλλωστε, δύο βουλευτές, ο Γ. Βλάχος (ΝΔ) και η Θ. Τζάκρη (ΠΑΣΟΚ) άλλαξαν αναγκαστικά θερινό τμήμα όταν έγινε γνωστό ότι είχαν πρόθεση να καταψηφίσουν την ίδια τροπολογία.

Οι φοβίες και τα μασάζ
Στο Μέγαρο Μαξίμου και στη Χ. Τρικούπη έχουν κάθε λόγο να φοβούνται ότι ακόμη και αν δεν παρουσιαστεί νέο πακέτο μέτρων λιτότητας το φθινόπωρο, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα "σπάσει" στην πρώτη δοκιμασία. Το γεγονός ότι όχι απλώς δεν διεγράφη, αλλά ούτε καν αντικαταστάθηκε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Πάρης Κουκουλόπουλος που δεν ψήφισε την διάταξη σχετικά με την δημοτική αστυνομία, έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων της συμπολίτευσης. Και οι διαθέσεις ανυπακοής θα ενισχυθούν εφόσον διαμορφωθεί ατμόσφαιρα πολιτικού τέλους για την κυβέρνηση.

Τα «μπάνια του λαού» θα είναι ένα ανακουφιστικό ιντερμέδιο για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού θα γίνονται συνεχή «μασάζ» σε βουλευτές και κομματικά στελέχη προκειμένου να εξασφαλιστεί η εσωκομματική τάξη. Επιτελικά στελέχη θα πραγματοποιούν περιοδείες στην επικράτεια προκειμένου να ανακτήσουν κάποια ερείσματα στην κοινωνική βάση των κομμάτων τους, ενώ οι υπουργοί έχουν ρητή εντολή να επιτρέψουν στον εαυτό τους μόνο ολιγοήμερες αποδράσεις.

Έτοιμη για «χαστούκια» η τρόικα

Η επιστροφή της Τρόικας στην Αθήνα μαζί με τα πρωτοβρόχια θα σηματοδοτήσει την αρχή ενός δύσκολου κύκλου διαπραγμάτευσης με αβέβαιη έκβαση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει επιείκεια και αναγνώριση του λάθους στη «συνταγή» από την πλευρά των πιστωτών. Αυτό σημαίνει ότι θα ελέγχεται αυστηρότατα η εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής και θα πέφτουν «χαστούκια» για κάθε έναν «διαθέσιμο» που λείπει από τη λίστα.

Καλά νέα δεν αναμένονται από πουθενά. Το οικονομικό επιτελείο επενδύει στο φοροαμόκ για να συγκρατηθεί η υστέρηση στα έσοδα παρόλο που είναι προφανές ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι, πόσο μάλλον οι άνεργοι και οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους.

Ο Στουρνάρας ανακαλύπτει τον ..Πάπα

Στο μεταξύ, γίνονται επικοινωνιακές ασκήσεις πάταξης της φοροδιαφυγής με τον Γ. Στουρνάρα να διαμηνύει ότι όποιος δεν πληρώνει τους φόρους του θα πατάσσεται ακόμη και αν είναι ο Πάπας. Με άλλα λόγια, ο υπουργός Οικονομικών ανακάλυψε ότι η φοροδιαφυγή είναι η μεγάλη εθνική μάστιγα και ότι παρέχεται πολιτική κάλυψη στους μεγαλοφοροφυγάδες. Στο άτυπο υπηρεσιακό σημείωμά του που σκοπίμως δημοσιοποιήθηκε αναφέρεται σε εφόρους που ρωτούν τους πολιτικούς τους προϊσταμένους αν μπορούν και πρέπει να κυνηγήσουν τον τάδε ή τον δείνα επώνυμο ή ισχυρό που δηλώνει εισοδήματα πένητος ενώ ζει πλουσιοπάροχα.

Ετσι, ο κ. Στουρνάρας έμαθε ή παραδέχθηκε αυτό που γνωρίζουν όλοι έντιμοι φορολογούμενοι και οι εταίροι μας που πολλές φορές επισημαίνουν ότι στην Ελλάδα οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους. Η ειρωνεία είναι ότι ο υπουργός Οικονομικών έχει την ευθύνη για την καταπολέμηση του αντικοινωνικού αυτού φαινομένου και όχι απλώς το δικαίωμα στο σχολιασμό του.

Ετσι κι αλλιώς, όλα αυτά εντάσσονται σε μια βαρετή πλέον ρουτίνα δημιουργίας εντυπώσεων που δεν πείθει ούτε τους επιρρεπείς στην κυβερνητική προπαγάνδα.

Και το πάρτυ ..συνεχίζεται

Η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση από 1ης Αυγούστου αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση ως το τελευταίο επεισόδιο του “success story” το οποίο ακούγεται από την κοινωνική πλειοψηφία σαν σαρκασμός. Τα 17 εκ τουριστών που αναμένεται να περάσουν από τη χώρα μας μέχρι το τέλος της σεζόν είναι για την κυβέρνηση απόδειξη ότι δεν έχει ακόμη γραφτεί το τέλος του ελληνικού παιχνιδιού. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι αναμένεται νέο κύμα λουκέτων τους επόμενους μήνες σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την εφιαλτική έλλειψη ρευστότητας.

Η υποχώρηση της δημοκρατίας και ο διασυρμός του κοινοβουλευτισμού, όπως εκφράζονται από την πολιτεία της Χρυσής Αυγής, είναι ίσως το πλέον  ακραίο σύμπτωμα της ελληνικής παρακμής που εξελίσσεται σε σήψη μιας χώρας στην οποία μπορεί ο Αντώνης Ρέμος να σηκώνει το λάβαρο του αντιμνημονιακού αγώνα  μέσα στους καπνούς των πούρων και στις σαμπάνιες ενός μυκονιάτικου πάρτυ που συνεχίζεται –όπως το ξέραμε.
Πηγή

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ένα παραμύθι για μεγάλους


του Κώστα Βαξεβάνη
Τελικώς όλο το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, στηρίζεται στο δόγμα Μητσοτάκη. Σε αυτό το “ποιός θα θυμάται τι έγινε σε 10 χρόνια;”. Ξεχνάμε σε λιγότερα από 10 χρόνια. Δύο έως τρία είναι αρκετά για να ξεχάσουμε τι έγινε, ποιός το έκανε και με ποιά επιχειρήματα το έκανε.
Σήμερα, στα μονόστηλα του Τύπου, υπάρχει μια διαμαρτυρία των φορέων της Βόρειας Ελλάδας, για την κατάργηση δρομολογίων της Ολυμπιακής προς Θεσσαλονίκη. Απ ό,τι φαίνεται, θα υπάρξει κατάργηση δρομολογίων και προς το Ηράκλειο το επόμενο διάστημα. Ας θυμηθούμε λοιπόν, παρά τον κυνισμό του σοφού σε πολλά Επίτιμου, τί έγινε με την Ολυμπιακή, η οποία πέταγε σε όλο τον κόσμο, ένωνε την Ελλάδα με την Ομογένεια και εξυπηρετούσε και κοινωνικές, εκτός από οικονομικές, ανάγκες κάποιων επιχειρηματιών.
Η Ολυμπιακή λοιπόν, όπως καλή ώρα η ΕΡΤ και όλα τα κομμάτια του Δημοσίου που οδεύουν προς κατάργηση, ιδιωτικοποιήθηκε από τον εραστή των αγορών και γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, Κωστή Χατζηδάκη. Κατά την συνηθισμένη τακτική, αφού φόρτωσαν την Ολυμπιακή με τα ρουσφέτια τους, αφού πέταξαν με τα φτερά της προς τον πολιτικό εκμαυλισμό και τον δομημένο κομματικά συνδικαλισμό, αφού την υπερχρέωσαν με την αντίληψη πως το Δημόσιο είναι ο προσωπικός τους οίκος ανοχής, ξεκρέμασαν από τις πόρτες τα πράσινα και μπλε φανάρια της δηλωμένης έκδοσης και άρχισαν την “εξυγίανση”.
Ο κ Χατζηδάκης έδωσε γι αυτή την “εξυγίανση” την Ολυμπιακή στον Αντρέα Βγενόπουλο, ο οποίος πραγματοποιούσε το άλλο θάυμα του νεοφιλελευθερισμού. Έπαιρνε λεφτά από μια τράπεζά του και τα έδινε σε φίλους επιχειρηματίες οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στις επιχειρήσεις του. Τα επιχειρήματα για την πώληση της Ολυμπιακής, ήταν πως το κράτος δεν μπορούσε να είναι επιχειρηματίας. Το γιατί το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας ενώ μπορεί να είναι φοροεισπράκτορας ή οτιδήποτε άλλο, δεν το απαντά ως σήμερα καμιά ανάλυση των “αντικρατιστών”.
Είναι σίγουρο πως το κράτος δεν πρέπει να είναι κακός επιχειρηματίας, να παίρνει δηλαδή τα λεφτά του κόσμου και να τα επενδύει λάθος. Για παράδειγμα, δεν μπορεί το κράτος να παίρνει τα λεφτά μου, να αγοράζει τρένα χωρίς γραμμές (για να πιάσουμε το αγαπημένο θέμα του κυρίου Χατζηδάκη) μόνο και μόνο για να πάρουν κάποιοι τις μίζες τους, ή να ανοίγει σήραγγες του ΟΣΕ στο βουνό πληρώνοντας τρεις φορές πάνω το κόστος σε εργολάβους.
Εν ολίγοις πουθενά δεν έχει εντοπιστεί κάτι που να συνδέει αξιωματικά το κράτος με την κακή επιχειρηματικότητα. Με αυτή, το συνδέουν οι πολιτικές. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, οι “καλοί” επιχειρηματίες της ελληνικής “αγοράς” θα ήταν αμφίβολο αν θα υπήρχαν χωρίς το «κακό» κράτος του Κωστή Χατζηδάκη, του Άδωνι Γεωργιάδη, και των κάθε λογής αντικρατιστών.
Στο σημείο αυτό να σημειώσω μόνο πως ο αντικρατισμός του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος εμφανίστηκε σε εκδήλωση των ΙΕΚ Ξυνή, να βρίζει τα ελληνικά πανεπιστήμια, τυχαία συμβάδισε με την απόφαση να καταργηθούν βαθμίδες της εκπαίδευσης την οποία αναλαμβάνει πλέον να προσφέρει ο αγαπητός κύριος Ξυνής ιδιωτικά.
Την ώρα που ο Άδωνις και η κυβέρνησή του καταργούν κομμάτια της Δημόσιας Εκπαίδευσης, αυτό όλως τυχαίως εξυπηρετεί τον κ Ξυνή. Όπως έχει αποκαλύψει το HOT DOC και το www.koutipandoras.gr, ο κ Ξυνής είναι μεγάλη μορφή της επιχειρηματικότητας που θαυμάζει ο Άδωνις και η κυβέρνηση. Χρωστάει εκατομμύρια στο Δημόσιο, κλείνει και ανοίγει επιχειρήσεις για να αποφεύγει τα χρέη αλλά διατηρεί με νομική ρύθμιση το ίδιο όνομα στις οικογενειακές επιχειρήσεις και καταφέρνει να κάνει ρυθμίσεις οφειλών στο ΙΚΑ 400 ετών. Σε αυτές λοιπόν τις “υγιείς” επιχειρήσεις του Ομίλου Ξυνή, που φαντάζομαι είναι στον αντίποδα των κακών κρατικών, παρελαύνουν Υπουργοί και Πρωθυπουργοί, βουλευτές και πολιτευτές, κάνοντας συχνά-πυκνά τον dealer.
Ας επιστρέψουμε όμως στην Ολυμπιακή. Ένας από τους λόγους ιδιωτικοποίησης ήταν το επιχείρημα ότι η ελεύθερη αγορά θα μειώσει τις τιμές μέσω του ανταγωνισμού. Όπως ακριβώς έγινε και με την βενζίνη, που έλεγαν πως αν απελευθερωνόταν ο ανταγωνισμός θα έπεφταν οι τιμές, τα αεροπορικά εισιτήρια όχι μόνο δεν έγιναν πιο φθηνά, αλλά οι δύο αντίπαλες εταιρείες έκαναν αίτηση για συγχώνευση. Δηλαδή, ο κ Χατζηδάκης, με το επιχείρημα πως έπρεπε να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο, έφτιαξε με επιμέλεια ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, που ανεβάζει όσο θέλει τις τιμές, μειώνει τις προσφερόμενες υπηρεσίες και τελευταία και τα δρομολόγια.
Γιατί ο κάθε επιχειρηματίας να βάλει δρομολόγια που εξυπηρετούν μια περιοχή αφού μπορεί να βάλει κάποια άλλα που εξυπηρετούν την τσέπη του; Γιατί ο επιχειρηματίας να απολογηθεί στις ανάγκες της χώρας, της επαρχίας, της Ομογένειας;
Η λογική του Χατζηδάκη και της κυβέρνησης που απλώς θα κάνει με όλο το Δημόσιο ό,τι έκανε στην Ολυμπιακή, δεν είναι η εξυπηρέτηση καμιάς αναγκαιότητας. Η αόριστη φρασεολογία “για να λειτουργήσουν οι αγορές” δεν είναι τίποτα άλλο από τον μετασχηματισμό της φράσης “για να λειτουργήσουν τα συμφέροντα”.
Ένα κλασικό παράδειγμα είναι αυτό με τα διώροφα λεωφορεία που αγοράστηκαν πρόσφατα για να γίνονται περιηγήσεις στο κέντρο της Αθήνας. Αφού τα αγοράσαμε και πληρώσαμε, το υπουργείο αποφάσισε πως το κράτος απαγορεύεται να έχει τέτοια δραστηριότητα. Λειτουργία της αγοράς, προφανώς και είναι το δικαίωμα να παίρνει όποιος θέλει άδεια για μια δουλειά. Στην Ελλάδα μετατρέπεται στην απαγόρευση να πάρει όποιος δεν συμπεριλαμβάνεται στα οικεία συμφέροντα. Θα θυμάστε το 1992, όταν δόθηκαν οι άδεις κινητής τηλεφωνίας, που δια νόμου είχε απαγορευθεί το δικαίωμα αυτό να το έχει ο πιο ισχυρός πάροχος τηλεφωνίας στη χώρα, ο ΟΤΕ. Έτσι, οι ιδιωτικές εταιρείες χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις του ΟΤΕ για να αναπτύξουν την κινητή τηλεφωνία, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν το είχε για χρόνια, ο ίδιος ο ΟΤΕ.
Όσοι σήμερα κόπτονται για την “ελευθερία” της αγοράς, πρέπει ταυτόχρονα να αποδεικνύουν και πόσο πραγματικά ελεύθεροι είναι. Και εννοώ καθαρά, πρέπει να αποδεικνύουν πόσο η άποψή τους αυτή είναι ιδεολογία και πολιτική και όχι ταύτιση με συμφέροντα.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

ΑΛΛΟΥ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ. ΕΔΩ ΤΙ;

Τις παραιτήσεις τους υπέβαλαν 25 δήμαρχοι της Μακεδονίας από το αξίωμά τους, ρίχνοντας κατάμουτρα το γάντι στην προδοτική-δοσιλογική κυβέρνηση των Σαμαροβουβουζέλων.
Για την Πάρο η κίνηση αυτή ακόμη θεωρείται ταμπού και πιθανότατα να εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ακραία, όπως αποκλήθηκε το περασμένο φθινόπωρο όταν την προτείναμε συνδυασμένη με άλλες εξίσου "ακραίες" κινήσεις-πρωτοβουλίες.
Δημοσιεύουμε αυτούσια την κοινή επιστολή παραίτησης των Μακεδόνων δημάρχων και τα συμπεράσματα δικά σας...

«Ένας θεσμός συνιστά την σπονδυλική στήλη του Γένους, από τις απαρχές της ύπαρξής του μέχρι σήμερα:  η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ένας θεσμός διατρέχει την ιστορία των Ελλήνων και διαποτίζει τις παραδόσεις τους (ανεξάρτητα από την μορφή, το είδος ή ακόμη και την παρουσία της εκάστοτε κρατικής οντότητας):  η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ένας θεσμός αποτελεί την μήτρα του δημοσίου βίου των Ελλήνων:  η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ένας θεσμός συγκροτεί το ακλόνητο θεμέλιο της παιδείας και του πολιτισμού μας:  η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ένας θεσμός ενσαρκώνει, με αδιάλειπτη συνέχεια, την λαϊκή συμμετοχή και το δημοκρατικό ήθος, με τους εκπροσώπους του να βρίσκονται διαρκώς στο μικροσκόπιο των Τοπικών Κοινωνιών:  η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Σε μια Πολιτεία, που έχει προσδιορίσει σαφώς τα όρια και την έκταση της Κεντρικής Εξουσίας (: «Η διοίκηση του Κράτους οργανώνεται σύμφωνα με το αποκεντρωτικό σύστημα», άρθρο 101 § 1 του Συντάγματος), η αυτόφωτη, αυτοτελής και αυθύπαρκτη θέση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αναγνωρίζεται στο συνταγματικό στερέωμα («Η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού», άρθρο 102 § 1 εδ. α΄ του Συντάγματος· «Οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια.  Οι αρχές τους εκλέγονται με καθολική και μυστική ψηφοφορία, όπως νόμος ορίζει», άρθρο 102 § 2 του Συντάγματος·  «Το Κράτος ασκεί στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης εποπτεία που συνίσταται αποκλειστικά σε έλεγχο νομιμότητας και δεν επιτρέπεται να εμποδίζει την πρωτοβουλία και την ελεύθερη δράση τους», άρθρο 102 § 3 του Συντάγματος·  «Κάθε μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από κεντρικά ή περιφερειακά όργανα του Κράτους προς την τοπική αυτοδιοίκηση συνεπάγεται και τη μεταφορά των αντίστοιχων πόρων.  Νόμος ορίζει τα σχετικά με τον καθορισμό και την είσπραξη τοπικών εσόδων απευθείας από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης», άρθρο 102 § 5 εδ. γ΄-δ΄ του Συντάγματος), και περιβάλλεται με την αυξημένη ισχύ του Ευρωπαϊκού Χάρτη της Τοπικής Αυτονομίας (Ν. 1850/1989).
 
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην παρούσα δυσμενή συγκυρία, της παρατεταμένης, πολύπλευρης και πολυπλόκαμης κρίσης, που μαστίζει τη Χώρα μας, είναι το πιο οικείο, το πιο προσιτό και το πιο φιλόξενο καταφύγιο όλων των κατοίκων, χωρίς διακρίσεις, εξαιρέσεις ή περιορισμούς. 
Έχοντας τεθεί, ουσιαστικά, υπό επιτροπεία, και έχοντας υποστεί δεινότατη οικονομική αποψίλωση και οδυνηρό υπηρεσιακό ακρωτηριασμό, η Τοπική Αυτοδιοίκηση (παρ’ όλ’ αυτά) εφαρμόζει καθημερινά, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, τις αρχές της κοινωνικής προσφοράς και αλληλεγγύης, όπως επιτάσσει η ιστορία και η παράδοσή της. 
Μέχρι τώρα, η καταρράκωση αυτής της παράδοσης, οι αλλεπάλληλες προσβολές της πολιτικής αυθυπαρξίας της, και οι επαναλαμβανόμενες τραγικές περικοπές των λιγοστών εσόδων της, εκλήφθηκαν, καλόπιστα, από την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως το αναγκαίο τίμημα της συνεισφοράς της για την αντιμετώπιση της κρίσης. 
Όμως, ο «μολώχ» της Κεντρικής Εξουσίας δεν αρκείται σ’ αυτές τις θυσίες των Δήμων και των Δημοτών. 
Απαιτεί, και μεθοδικά εφαρμόζει, την πολιτική εξουθένωση, την ηθική εξόντωση, την θεσμική εξαφάνιση, τον διοικητικό εκμηδενισμό, τον οικονομικό όλεθρο, τον κοινωνικό ευνουχισμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 
Οι αλυσιδωτές αντιαυτοδιοικητικές, αντισυνταγματικές και αντιευρωπαϊκές νομοθετικές εμπνεύσεις της Κεντρικής Εξουσίας, [με τις ισοπεδωτικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τους δαιδαλώδεις πολυ-νόμους (που εμφανίζονται αιφνιδιαστικά και ψηφίζονται με συνοπτικές διαδικασίες)], διαμορφώνουν ένα εφιαλτικό περιβάλλον, θανατηφόρο για τους Δήμους, αποσαθρωτικό για τη Λαϊκή Κυριαρχία, διαλυτικό για τις Τοπικές Κοινωνίες. 
Αυτό το εφιαλτικό περιβάλλον μπορεί, σταδιακά, να αλλάξει, αν θελήσει, έστω και τώρα, η Κεντρική Εξουσία να ακούσει την φωνή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και να αποδεχτεί τα δίκαια αιτήματά μας (όπως διατυπώνονται στο από 11-7-2013 Ψήφισμα και την από 19-7-2013 Απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας, που επισυνάπτονται).
Αν όμως η Κεντρική Εξουσία αγνοήσει, για μια ακόμη φορά, αυτή την ύστατη έκκληση, ας γνωρίζει πως
εμείς, οι άμεσα εκλεγμένοι απ’ το Λαό Εκπρόσωποι της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Κεντρικής Μακεδονίας, τιμώντας την εντολή και την εμπιστοσύνη των συνδημοτών μας, σεβόμενοι την ιστορία του θεσμού που υπηρετούμε, και έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο υπομονής, κάθε ικμάδα αντοχής και κάθε ελπίδα αναμονής απέναντι σε μια αδηφάγα, ανάλγητη και αναίσθητη Κεντρική Εξουσία,
ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ τις παραιτήσεις μας από τα δημοτικά αξιώματά μας, και ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ότι συνεχίζουμε, μαζί με τους συμπολίτες μας, τον αγώνα για μια Τοπική Αυτοδιοίκηση, αντάξια του ονόματος και των παραδόσεών της.»

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Ο δράκος και η Αγία Κυβέρνηση (άρθρο στην El Mundo)





Του Κώστα Βαξεβάνη

Σε πολλές ελληνικές εικόνες, ο Άγιος Γεώργιος εικονίζεται να σκοτώνει έναν επικίνδυνο δράκο. Η εικόνα αυτή φαίνεται να εχει εμπνεύσει την ελληνική κυβέρνηση. Συχνά πυκνά, η ελληνική κυβέρνηση, φτιάχνει μόνη της δράκους, τους οποίους στη συνέχεια σκοτώνει για να πάρει το ρόλο του Αγίου ήρωα.
Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την αγιότητα. Το ελληνικό Δημόσιο, έχει εμφανιστεί ως δράκος που κατατρώει την ελληνική οικονομία. Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό Δημόσιο είναι γεμάτο παρασιτικά φαινόμενα. Δημιουργήθηκε με ευθύνη των κυβερνήσεων, χωρίς καμιά αξιοκρατία, από ανθρώπους που ήταν κομματική τους πελατεία.
Σήμερα η κυβέρνηση, οι ίδιοι άνθρωποι που κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια την Ελλάδα, εμφανίζουν τον δράκο του Δημοσίου που πρέπει να να πεθάνει. Αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν άνθρωποι. Η τραγική ειρωνία είναι πως ο υπουργός που ανέλαβε να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις, είναι γόνος μιας πολιτικής οικογένειας, της οικογένειας Μητσοτάκη, που επικράτησε με το γνωστό «ρουσφέτι», τις προσλήψεις δηλαδή κομματικών φίλων.
Το κακό είναι πως αυτοί που υποστηρίζουν πως πρέπει να απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν απαντούν πόσοι εργάζονται αυτοί τη στιγμή, σε ποιές θέσεις και πόσοι είναι περιττοί. Άρα το ερώτημα είναι πώς ξέρουν πόσους θα απολύσουν; Την ίδια ώρα δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός εξορθολογισμού του Δημοσίου, που να είναι πειστικός.
Έτσι το μόνο ορατό είναι πως θα απολυθούν άνθρωποι, θα μεγαλώσει η ανεργία και θα συμπαρασύρουν μαζί τους και τον ιδιωτικό τομέα. Όλοι αυτοί που θα απολυθούν, χάνουν την δυνατότητά τους να αγοράσουν προϊόντα ή να ζήσουν. Έτσι ο ιδωτικός τομέας χάνει πελάτες.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εξυγιάνει την Δημόσια Τηλεόραση, από αυτούς που υπήρξαν δικές της επιλογές, άφησε στο δρόμο 3000 ανθρώπους, την Ελλάδα χωρίς Δημόσια Τηλεόραση και την εντύπωση πως η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να παρανομήσει για να υλοποιήσει πράγματα που δεν έχουν λογική βάση, αλλά είναι αποτέλεσμα αποφάσεων που πήραν κάποιοι «ευρωπαίοι» σε κάποια γραφεία.
Είναι εντυπωσιακό, πως όλοι αυτοί που μιλάνε για την ανάγκη χτυπήματος του Δημοσίου, δεν μιλάνε για το «άλλο» Δημόσιο που ρίχνει έξω την Οικονομία. Δηλαδή τις αποφάσεις που παίρνει η κυβέρνηση για να γίνονται έργα ή προμήθειες του Δημοσίου στην Ελλάδα, τις περισσότερες φορές υπερκοστολογημένα που καταλήγουν στην τσέπη της οικονομικής ελίτ, μερικών επιχειρηματιών.
Αυτό το αμαρτωλό Δημόσιο δεν απασχολεί. Έτσι στην Ελλάδα μπορεί να μην υπάρχουν αντικαρκινικά φάρμακα, αλλά η σύζυγος του Υπουργού Οικονομίας, όπως αποκάλυψε το HOT DOC, μπορεί να διοργανώνει εκδηλώσεις για την Υγεία και να πληρώνεται από το κράτος με μισό εκατομμύριο ευρώ.
Η διαφθορά είναι υπόθεση των κυβερνώντων. Η υπόθεση με τη λίστα Λαγκάρντ αποκάλυψε πως όλο το σύστημα της διαφθοράς είναι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα. Τρία χρόνια μετά την παραλαβή της λίστας, κανένας έλεγχος δεν έγινε στους πιθανούς φοροφυγάδες για να εισπράξει το Δημόσιο. Αντιθέτως απολύουν υπαλλήλους. Δύο υπουργοί, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έκρυψαν την λίστα και την εμφάνισαν ως μη νόμιμη για να μην την ελέγξουν.
Ακόμη και την ώρα που όλα αποκαλύφθηκαν, το Κοινοβούλιο δεν παρέπεμψε τον Βενιζέλο για να εξεταστεί γιατί απέκρυψε τη λίστα και φεύγοντας από το Υπουργείο Οικονομικών την πήρε στο σπίτι του. Δεν ίσχυσε δηλαδή το αυτονόητο που θα ίσχυε για κάθε έλληνα πολίτη. Λίγο αργότερα η Επιτροπή της Βουλής έβγαλε ένα πόρισμα συγκάλυψης, παραπέμποντας μόνο τον Παπακωνσταντίνου στους δικαστές. Τρία μάλιστα από τα μέλη της Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ, που έκαναν ανακριτικό έργο, είχαν έμμεση ή άμεση σχέση με τη λίστα.
Το θέμα όμως δεν είναι ηθικό. Δηλαδή πως η κυβένρηση δημιουργεί δράκους και παραμύθια για να φαίνεται νικητής σε μια ψεύτικη μάχη. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως οτιδήποτε Δημόσιο (σε αυτό συμπεριλαμβάνονται οι άνθρωποι) ξεπουλιέται. Ό,τι Δημόσιο υπάρχει και δεν έχει κέρδος το κλείνουν, αλλά ό,τι είναι κερδοφόρο το πουλάνε.
Με μια επικίνδυνη αντίληψη, απαιτούν να κλείνουν σχολεία ή νοσοκομεία επειδή δεν έχουν κέρδος. Δηλαδή η κοινωνική μέριμνα γίνεται από στοιχείο πολιτικής και πολιτισμού, παιχνίδι κέρδους το οποίο εμφανίζεται ως μάχη απέναντι στη διαφθορά. Στη διαφθορά που οι ίδιοι δημιουργούν.
Η απόλυση των Δημοσίων υπαλλήλων, θα αποδιοργανώσει οτιδήποτε υπάρχει και υπηρετεί την κοινωνική πρόνοια. Έτσι μοιραία σχολεία, νοσοκομεία, γηροκομεία, ό,τι εξυπηρετεί κοινωνικές ανάγκες θα εξαθλιωθεί. Το πονηρό σε αυτή την υπόθεση είναι πως οι πολίτες θα αναγκαστούν να στραφούν στους ιδιώτες. Πριν μερικές μέρες ανακοινώθηκε ποιά τμήματα της Τεχνικής Εκπαίδευσης κλείνουν. Δεν μπορεί κάποιος να υποθέσει πως είναι τυχαίο, πως αυτά τα τμήματα που κλείνουν ως ειδικότητες, είναι αυτά ακριβώς που προσφέρουν δύο ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.
Η απολύσεις είναι μία ακόμη βαρβαρότητα που προστίθεται στη βαρβαρότητα της λιτότητας που εμφανίζεται ως λύση, αφού πρώτα ενοχοποιηθούν οι λαοί. Οι γλεντζέδες έλληνες, οι τεμπέληδες ισπανοί, οι επιπόλαιοι ιταλοί. Το Δημόσιο και η Πρόνοια καταργούνται. Αυτοί που το καταργούν, φροντίζουν ωστόσο να πηγαίνουν οι ίδιοι στα ιδιωτικά νοσοκομεία και τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία. Οι υπόλοιποι βαφτίζονται διεφθαρμένοι.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα El Mundo στις 16 Ιουλίου. Για να το δείτε όπως δημοσιεύθηκε, πατήστε εδώ

MYΔΡΟΙ ΚΑΖΑΚΗ

Όταν η ιδιοτέλεια σε σπρώχνει να ξεχνάς ακόμη και τα πιο προφανή…
Το να κάνεις προτάσεις για την κρίση και μάλιστα της ευρωζώνης, προϋποθέτει ότι, αφενός, γνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα και, αφετέρου, είσαι σοβαρός σ’ αυτά που προτείνεις. Το κατά πόσο είναι ορθά αυτά ή όχι, κρίνεται εκ των υστέρων. Τα λέμε αυτά γιατί οι περίφημες 4 προτάσεις των Βαρουφάκη, Γκάλμπρεϊθ και Χόλαντ στερούνται και σοβαρότητας και γνώσης του προβλήματος. Μάλιστα, ως προς τον χαρακτήρα τους, είναι τόσο προκλητικά υπέρ της κερδοσκοπίας στις διεθνείς αγορές χρέους και νομίσματος, που λες και τους έβαλαν να τις κάνουν οι πιο αδίστακτοι κερδοσκόποι σαν τον Σόρος.

Καταρχάς, οι επιφανείς αυτοί οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα σε τι πράγμα αναφέρονται. Για τους κυρίους αυτούς η κρίση της ευρωζώνης δεν υπάρχει. Ναι, καλά ακούσατε δεν υπάρχει. Απαρτίζεται από τέσσερεις διαπλεγμένες, άλλες, διακριτές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώθηκαν κατά λάθος, ή εξεπίτηδες, δεν έχει καμιά σημασία. Αυτές είναι μια «τραπεζική κρίση», μια «κρίση χρέους», μια «κρίση επενδύσεων» και μια «κοινωνική κρίση». Καμιά από αυτές – ως δια μαγείας – δεν έχει σχέση με το ευρώ. Και καμιά από αυτές – πάλι ως δια μαγείας – δεν είναι συστημική, δηλαδή δεν αφορά στον τρόπο λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος των αγορών. Είναι κάτι που απλά συνέβη.

Εδώ που τα λέμε καμιά τους δεν έχει σχέση με τίποτε απ’ ότι έχει συμβεί τις τελευταίες δυο δεκαετίες στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου. Τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζουν τα πράγματα οι επιφανείς οικονομολόγοι. Ούτε με την υπερδιόγκωση και τον υδροκεφαλισμό των αγορών κεφαλαίου, που έχει σαν αποτέλεσμα τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία να ανέρχονται στα 206 τρις δολ. το 2007, ήτοι στο 355% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ούτε με το γεγονός ότι αυτή η ιστορικά πρωτοφανής συγκέντρωση χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γέννησε διεθνείς τράπεζες τέρατα που ξεπερνούν σε μέγεθος ακόμη και τα μεγαλύτερα κράτη της υφηλίου. Και προκειμένου να αναχρηματοδοτούνται αυτές οι τερατογεννέσεις δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αγορά παραγώγων ονομαστικής αξίας 596 τρις δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2007, η οποία τον Δεκέμβριο του 2012 έφτασε τα 632 τρις δολάρια, αλλά και μια διεθνής αγορά συναλλάγματος με ημερήσιο τζίρο το 2007 της τάξης των 3,3 τρις δολαρίων και το 2010 της τάξης των 4,0 τρις δολαρίων.

Αυτή η τερατογέννεση έκανε ακόμη και τον Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, παλιό μέλος της διοικούσας της ΕΚΤ, να αναρωτηθεί στις 15/4/2010: «Μήπως ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει μεγαλώσει υπερβολικά;» Η απάντηση ήταν ναι. Κι αυτή η τερατογέννεση δεν βρήκε πουθενά αλλού πιο γόνιμο έδαφος από την ευρωζώνη όπου το κοινό νόμισμα σχεδιάστηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, δηλαδή να δώσει την δυνατότητα στις ευρωπαϊκές τράπεζες να ελέγξουν απόλυτα – όσο πουθενά αλλού στον πλανήτη – τη νομισματική και πιστωτική κυκλοφορία όλων των κρατών μελών,  των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων της ευρωζώνης. Έτσι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ εξαρτήθηκε από την γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης, αλλά και από την δυνατότητά του να παίζει έναν διεθνή ρόλο αντίστοιχο με εκείνον του δολαρίου στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου και συναλλαγών.

ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ

Το γιατί έγιναν όλα αυτά, μην το ψάχνετε. Ούτε οι επιφανείς οικονομολόγοι το ψάχνουν, δεν τους απασχολεί. Ούτε εμείς θα κάτσουμε να εξηγήσουμε ότι όλα αυτά είναι ιστορικά προϊόντα μιας πρωτοφανούς υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όχι μόνο γιατί οι επιφανείς οικονομολόγοι δεν γνωρίζουν ούτε καν τι σημαίνει «συσσώρευση του κεφαλαίου», αλλά γιατί δεν είναι ανάγκη να αντιλαμβάνεται κανείς σε βάθος τις αιτίες ενός φαινομένου, για να διαπιστώσει κάτι τόσο προφανές όπως τον τρομακτικό υδροκεφαλισμό των χρηματαγορών και των τραπεζών που κυριολεκτικά πνίγει τη σημερινή οικονομία και κοινωνία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις την γεωλογική σύσταση ενός τεράστιου βράχου, ή τι έγινε και έπεσε, για να διαπιστώσεις ότι έχει κυλίσει και σου έχει ισοπεδώσει το σπίτι. Αρκεί το προφανές.

Οι επιφανείς οικονομολόγοι όμως ούτε καν το προφανές δεν διαπιστώνουν. Το γεγονός δηλαδή ότι οι τερατογεννέσεις αυτές αντιστοιχούν σε τρομακτική συγκέντρωση οικονομικής δύναμης και πολιτικής ισχύος, ούτε που τους περνά από το μυαλό. Όπως και το γεγονός ότι η ίδια η λογική αυτής της συγκέντρωσης δεν τους επιτρέπει να σταματήσουν μπροστά σε τίποτε, μπροστά σε κανένα έγκλημα, σε καμιά απάτη, σε κανενός είδους κοινωνική, ή άλλη ευαισθησία προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραπέρα επέκτασή τους σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της ζωντανής εργασίας, επίσης δεν τους απασχολεί. Αυτή είναι η χαρά του να είσαι διαπρεπής ακαδημαϊκός οικονομολόγος. Μπορείς να αγνοείς με τον πιο προκλητικό τρόπο τα πιο προφανή κι έπειτα να έχεις το θράσος να καταθέτεις προτάσεις που θα πρέπει οι υπόλοιποι να πάρουν στα σοβαρά.  

Ποια ήταν η κυρίαρχη τάση στην αντιμετώπιση της κρίσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη μετά το κραχ του 2008; Το σύνολο των πόρων της πραγματικής οικονομίας, είτε με την μορφή χρήματος, είτε με την μορφή εισοδημάτων και εργασίας, τέθηκαν στη διάθεση των κεφαλαιαγορών προκειμένου να συνεχίσουν να μεγεθύνονται με ακόμη πιο εκτρωματικό τρόπο. Και μαζί μ’ αυτές οι τραπεζικοί κολοσσοί. Τα κράτη και οι διεθνείς μηχανισμοί ταυτίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε με αυτές τις τερατογεννέσεις της χρηματαγοράς και λειτούργησαν ως μεσίτες, ως μηχανισμοί βίαιης αναδιανομής σε βάρος της κοινωνίας και της πραγματικής οικονομίας προκαλώντας μια «ανθρωπιστική κρίση» πρωτοφανών διαστάσεων ακόμη και στην καρδιά του πάλαι ποτέ ανεπτυγμένου κόσμου.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΝΕΣΗ

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ας δούμε τι συνέβη με τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, που περιλαμβάνουν την αξία κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων, τα κρατικά και επιχειρηματικά ομόλογα, καθώς και τα δάνεια. Το 1980 αυτά τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανέρχονταν γύρω στα 12 τρις δολάρια ήτοι το 120% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές. Μέσα σε μια δεκαετία, δηλαδή έως το 1990, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν στα 56 τρις δολάρια, ήτοι στο 263% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η μέση ετήσια άνοδος αυτών των περιουσιακών στοιχείων τη δεκαετία 1980-90 ήταν 16,7%. Η εκτίναξη αυτή ήταν προϊόν της βαθύτερης έως τότε μεταπολεμικής ύφεσης, που συνοδεύτηκε από τη γενικευμένη «κοινωνική ρεβάνς» του Θατσερισμού και του Ρηγκανισμού παγκόσμια, καθώς και το άνοιγμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στις δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς. 

Ως το 2000 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία είχαν ανέλθει στα 119 τρις δολάρια, ήτοι στο 310% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Στη δεκαετία 1990-2000 η μέση ετήσια άνοδός τους ήταν 7,8% και συνοδεύτηκε με την ανατροφοδότηση του χρέους των εξαρτημένων χωρών και κυρίως του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», που συνοδεύτηκε με την επιβολή άγριων πολιτικών ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών παντού, την ολοκληρωτική και δόλια κατάρρευση των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, ώστε να χρησιμοποιηθούν από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου ως σύγχρονο Ελντοράντο για τους πιο αδίστακτους τραπεζίτες και επενδυτές. Την δεκαετία αυτή είχαμε ένα κύμα χρεοκοπιών στη Λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Ανατολική Ευρώπη με πρώτη και κύρια την Ρωσία, που αντί να τιθασεύσουν την διόγκωση των αγορών κεφαλαίου πυροδότησαν ένα νέο τσουνάμι δανεισμού και χρηματοπιστωτικής επέκτασης διεθνώς.

Το 2007 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους πριν το κραχ του φθινοπώρου του 2008. Το 2000-2007 η μέση ετήσια αύξηση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων ανερχόταν σε 8,1%. Η εκτίναξη αυτή πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα όλων των κρουνών χρήματος που ακολούθησε το κραχ του 2001 και την κήρυξη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μαζί με την τρομακτική πιστωτική επέκταση που ακολούθησε την εισαγωγή του ευρώ όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και διεθνώς.

Το κραχ του 2008 εξανέμισε 28 τρις δολάρια από τις κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα τεράστιο πρόβλημα επενδύσεων κυρίως στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις που δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γνώρισαν αύξηση κατά 11 τρις δολάρια μέσα στην ίδια χρονιά. Έτσι το σύνολο των κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, προκειμένου τα κράτη να φορτωθούν ζημιές των τραπεζών και της αγοράς. Τα ομόλογα χρηματοδότησης του χρηματοπιστωτικού τομέα αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, για να αναπληρώσουν μέρος της χασούρας του χρηματιστηρίου. Τα τιτλοποιημένα δάνεια αυξήθηκαν διεθνώς κατά 1 τρις δολάρια, ενώ τα μη τιτλοποιημένα κατά 4 τρις δολάρια.  

Το 2008 τελικά, λόγω του κραχ, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία υπέστησαν μια καθίζηση της τάξης του -8,3% και έπεσαν στα 189 τρις δολάρια, ήτοι στο 307% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Προκειμένου να μην συνεχιστεί αυτή η πτώση δαπανήθηκαν δεκάδες τρις δολάρια από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς, που αντλήθηκαν από την πραγματική οικονομία, τα εισοδήματα των εργαζομένων και την παραγωγή. Το αποτέλεσμα ήταν το 2009 να επανέλθουν τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία στα 206 τρις δολάρια, ήτοι στο 339% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2010 ανέβηκαν στα 219 τρις δολάρια, ήτοι στο 335% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ το 2011 υπέστησαν μια ελαφρά μείωση πέφτοντας στα 218 τρις δολάρια, ήτοι στο 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2012 όμως ξεπέρασαν τα 225 τρις δολάρια, ήτοι το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Η μεγάλη αγωνία ολόκληρου του συστήματος, από τα επιτελεία της ευρωζώνης, έως τα επιτελεία της Ουάσινγκτον έγκειται στο γεγονός ότι, παρά την τρομακτική υποτίμηση της πραγματικής οικονομίας και των εργαζομένων υπέρ των χρηματαγορών και των τραπεζικών κολοσσών, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στους ρυθμούς ανόδου προ του 2007. Έτσι από το 2008 έως το 2012 η μέση ετήσια αύξησή τους ήταν της τάξης του 4,7%.

ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ;

Γιατί όμως η επέκταση αυτού του υδροκέφαλου τέρατος είναι τόσο ζωτικής σημασίας για το κυρίαρχο σύστημα;

Πρώτο, γιατί από την επέκτασή του εξαρτώνται οι μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη. Οι μεγάλες περιουσίες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή από άυλα περιουσιακά στοιχεία που αντλούν αξία από μια συμβατική ή χρεωστική απαίτηση. Όπως π.χ. είναι οι τραπεζικές καταθέσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές. Η εκρηκτική άνοδος των χρηματαγορών έδωσαν την δυνατότητα στις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη να μετατοπιστούν σε περισσότερο ρευστά περιουσιακά στοιχεία, από την γη, τα ακίνητα και άλλες μορφές ενσώματων πάγιων στοιχείων. Κι επομένως η διατήρηση, αλλά και η αύξηση αυτών των περιουσιών εξαρτάται από την δυναμική των χρηματαγορών. Όσο περισσότεροι άυλοι τίτλοι και χρεωστικές απαιτήσεις συσσωρεύονται στις ήδη εκρηκτικά διογκωμένες αγορές χρήματος και πίστης, τόσο καλύτερα για τις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη.

Πόσες είναι αυτές; Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση με τίτλο World Wealth Report από την Cap Gemini και την RBC Wealth Management, ο αριθμός για το 2012 των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη με πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια προσωπική περιουσία ανήλθε στα 12 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή μόλις το 0,017% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική αξία του πλούτου που κατέχουν αυτά τα άτομα ανερχόταν την ίδια χρονιά στα 46,2 τρις δολάρια. Αν σκεφτεί κανείς ότι το 2012 το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ήταν 71,7 τρις δολάρια, τότε οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων της ίδιας χρονιάς αντιστοιχούσαν στο 64,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ποια είναι η σύνθεση αυτών των περιουσιών; Σύμφωνα με την έκθεση, το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη αποτελούνταν κατά 28,2% μετρητά και καταθέσεις, 26,1% μετοχές, 20,0% γη και ακίνητα, 15,7 επενδύσεις σταθερού εισοδήματος (κυρίως ομόλογα κρατικά και επιχειρήσεων) και 10,1% από εναλλακτικές επενδύσεις (δομημένα προϊόντα, hedge funds, παράγωγα, FOREX, εμπορεύματα, ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια). Το 2007 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη ανέρχονταν συνολικά σε αξία στα 40,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων το 33% ήταν μετοχές, το 27% επενδύσεις σταθερού εισοδήματος, το 17% μετρητά και καταθέσεις, το 14% σε γη και ακίνητα, ενώ το 9% σε εναλλακτικές επενδύσεις.   

Το 2007 εκτιμούσε η τότε έκθεση ότι, με βάση τους ρυθμούς επέκτασης της διεθνούς χρηματαγοράς, οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη θα έφταναν αισίως το 2012 στα 59,1 τρις δολάρια συνολική αξία. Το κραχ του 2008 τίναξε στον αέρα την πρόβλεψη εκείνη και σήμερα εκτιμάται ότι αν επιτευχθεί μια μέση ετήσια αύξηση της τάξης του 6,5% οι περιουσίες αυτές θα φτάσουν σε συνολική αξία το 2015 στα 55,8 τρις δολάρια. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν εξαρτάται τόσο από την επέκταση της πραγματικής οικονομίας, ούτε του ΑΕΠ. Ούτε καν από την παραδοσιακή κερδοφορία των επιχειρήσεων. Εξαρτάται πρωτίστως από τον ρυθμό επέκτασης της χρηματαγοράς, από τον ρυθμό αύξησης των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Και κυρίως από την παραπέρα διόγκωση των χρεωστικών απαιτήσεων σε βάρος κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Συνεπώς από την ακόμη μεγαλύτερη διόγκωση των επενδυτικών κεφαλαίων και των μεγάλων διεθνών τραπεζών.

Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ

Δεύτερο, από τον υδροκεφαλισμό των διεθνών χρηματαγορών εξαρτάται και η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου, η οποία περιλαμβάνει τον δανεισμό, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τις αγορές μετοχών και ομολόγων άλλων χωρών. Η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου αποτελεί την βασική κινητήρια δύναμη της παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος των οικονομιών παγκόσμια στις δυνάμεις της διεθνούς αγοράς. Από 0,5 τρις δολάρια το 1980, ήτοι το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έφτασε έως το 2000 στα 4,9 τρις δολάρια, ήτοι στο 13% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2007 κορυφώθηκε στα 11,8 τρις δολάρια, ήτοι στο 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ, για να πέσει την επόμενη χρονιά στα 2,2 τρις δολάρια και το 2009 στα 1,7 τρις δολάρια. Το 2010 ανάκαμψε στα 6,1 τρις δολάρια για να πέσει στα επόμενα δυο χρόνια στα 5,3 τρις δολάρια το 2011, δηλαδή στο 8% του παγκόσμιου ΑΕΠ και στα 4,6 τρις δολάρια το 2012, ήτοι στο 6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Συνολική πτώση από την εποχή της κορύφωσης το 2007 της τάξης άνω του 60%.

Η δημιουργία της νομισματικής ένωσης και του κοινού νομίσματος διευκόλυνε όσο δεν έπαιρνε το άνοιγμα των οικονομιών στην χρηματιστική παγκοσμιοποίηση. Κύριος μοχλός τα διασυνοριακά δάνεια που στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 19% την περίοδο 2000-07. Ποσοστό ρεκόρ παγκόσμια. Μεγάλος κερδισμένος το ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ με επικεφαλής την ΕΚΤ, το οποίο επεκτάθηκε με πρωτοφανείς ρυθμούς τόσο εντός της ευρωζώνης, όσο και εκτός, διαμέσου κυρίως του διατραπεζικού δανεισμού, τον απευθείας δανεισμό σε ξένους δανειολήπτες και της αγοράς ξένων ομολόγων και μετοχών. Η συνολική αξία των διασυνοριακών απαιτήσεων σε εκκρεμότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών ανήλθε από 8,1 τρις δολάρια το 2000 σε 20,7 τρις δολάρια το 2007.

Αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2007 ανερχόταν σε 15,7 τρις δολάρια από 10,6 τρις δολάρια το 2000, αντιλαμβάνεται κανείς τις διαστάσεις επέκτασης του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ. Έως το 2007 οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατείχαν το 74% του συνόλου όλων των διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων που προέρχονταν από τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Το τσουνάμι αυτό τραπεζικής επέκτασης διευκόλυνε την επέκταση των μεγάλων ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτών. Οι ετήσιες άμεσες ξένες επενδύσεις από Ευρωπαίους επενδυτές αυξήθηκαν από 1,1 τρις δολάρια το 2000 στα 1,6 τρις δολάρια το 2007, ενώ οι διασυνοριακές επενδύσεις χαρτοφυλακίου (ομόλογα και μετοχές) αυξήθηκαν από 1,2 σε 1,4 τρις δολάρια την ίδια περίοδο. Το 60% αυτών των επενδύσεων ήταν ενδοευρωπαϊκές.

ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Η ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ

Η Γερμανία απέσπασε την μερίδα του λέοντος. Χάρις κυρίως στην ευρωζώνη μετατράπηκε σε μια από τις κυρίαρχες οικονομίες στην εξαγωγή κεφαλαίου στην Ευρώπη και παγκόσμια. Από 3,3% του ΑΕΠ της που ήταν το 2000 η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Γερμανίας, εκτινάχθηκε στο 26,5% το 2007 για να φτάσει το 2012 στο 40,4%. Δηλαδή το 2012 η Γερμανία εξήγαγε σε καθαρή βάση (δηλαδή μείον το κεφάλαιο που εισήχθη στην Γερμανία) κεφάλαιο αξίας κοντά στο 1,1 τρις ευρώ. Περί τα 100 δις λιγότερο απ’ όσο εισήγαγε καθαρά το σύνολο των χωρών της ευρωζώνης την ίδια χρονιά.

Το 2001 η Γερμανία αντιπροσώπευε λιγότερο από το 2,4% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια. Την επόμενη ακριβώς χρονιά η Γερμανία ανεβαίνει ορμητικά στο 9,2% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια και κατακτά την 2η θέση ανάμεσα στις χώρες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη την Ιαπωνία (20,9%). Το 2007 η Γερμανία κατείχε το 14,5% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη αυτή την φορά την Κίνα (21,3%) και τρίτη την Ιαπωνία (12,1%). Το 2012 η Γερμανία κατείχε το 14,8% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου και ήταν πρώτη ανάμεσα στις χώρες που εξήγαν κεφάλαιο στην παγκόσμια οικονομία με δεύτερη την Κίνα (13,3%).     

Ο αγώνας της Γερμανίας είναι να κρατήσει πάση θυσία αυτή την δεσπόζουσα θέση στην εξαγωγή κεφαλαίου παγκόσμια. Ωστόσο, η εξαγωγική δυναμική της Γερμανίας εξαρτάται πρώτα και κύρια από το όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης ως οικονομίες καθαρής υποδοχής κεφαλαίου. Έστω κι αν χρειαστεί να τους επιβληθεί με την πιο απροκάλυπτη βία, καθώς η διασυνοριακή επέκταση του τραπεζικού καρτέλ που το εξασφάλιζε μέχρι πριν 2-3 χρόνια έχει υποστεί καθίζηση. Από το τέλος του 2007 οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν μειώσει τον διασυνοριακό δανεισμό και τις άλλες απαιτήσεις τους κατά 3,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων τα 2,8 τρις δολάρια προέρχονται από ενδοευρωπαϊκές απαιτήσεις. Το 50% περίπου αυτής της μείωσης προέρχεται από τον διασυνοριακό διατραπεζικό δανεισμό. Το υπόλοιπο αποδίδεται σε πωλήσεις επιχειρηματικών και κρατικών ομολόγων, καθώς και μετοχών άλλων χωρών.

Προκειμένου να διασωθεί το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης οι κυβερνήσεις, η ΕΚΤ και τα επιτελεία του ευρώ έστησαν ολόκληρο μηχανισμό με στόχο να αντισταθμίσουν την χασούρα των τραπεζών. Οι ενισχύσεις που εισέπραξε και εξακολουθεί να εισπράττει το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης, το βοήθησε να αντισταθμίσει την πτώση στις διασυνοριακές απαιτήσεις του με την αύξηση της πιστωτικής εκμετάλλευσης της εγχώριας αγοράς. Έτσι ο εγχώριος δανεισμός και οι αγορές εγχώριων ομολόγων στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 3,8 τρις δολάρια από τα τέλη του 2007. Το αποτέλεσμα ήταν σε 11 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης τα ενεργητικά των τραπεζών να αυξηθούν αντί να συρρικνωθούν.

ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Αυτή είναι η πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη και όχι η διαπλοκή των τεσσάρων κρίσεων που μας επικαλούνται οι επιφανείς οικονομολόγοι. Επομένως, το πρώτο και βασικό ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι το εξής: Είναι βιώσιμο αυτό το «μοντέλο» χρηματοπιστωτικής επέκτασης με τους τραπεζικούς κολοσσούς από την σκοπιά της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας; Ούτε κατά διάνοια. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η χρηματιστική επέκταση και μάλιστα με όρους νομισματικής ένωσης που μας έχει οδηγήσει στην κρίση που βιώνει με πρωτοφανή τρόπο κάθε λαϊκό νοικοκυριό; Γιατί θα πρέπει να ενισχυθούν οι τράπεζες με ρευστότητα και ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να τις αφήσουμε να χρεοκοπήσουν προκειμένου να «κουρευτεί» δραστικά η εκτρωματική διόγκωση της χρηματαγοράς που σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα παρασιτεί πάνω στην πραγματική οικονομία;

Ο λόγος είναι απλός και δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την κρίση, ούτε με την ανάκαμψη. Όπως κι αν την βλέπει κανείς. Η λογική που προτάσσει την ενίσχυση και τη διάσωση της χρηματαγοράς και των τερατογεννέσεών της έχει σαν αφετηρία την διασφάλιση των συμφερόντων των μεγάλων περιουσιών. Κι όντως. Αν αφεθούν οι διεθνείς τράπεζες και οι χρηματαγορές να πέσουν, να χρεοκοπήσουν, προκειμένου να ανοικοδομηθούν από την αρχή, από μηδενικής βάσης και μάλιστα με όρους εγχώριων αναγκών κάθε μιας εθνικής οικονομίας, τότε θα συντριβούν οι μεγάλες περιουσίες και θα καταρρεύσει η χρηματιστική αρχιτεκτονική της παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την εσαεί μεγέθυνσή τους. Βέβαια, σε μια τέτοια περίπτωση η ζωντανή εργασία και το προϊόν που παράγει θα απαλλαχθεί από το καθεστώς δουλοπαροικίας χρέους που της επιβάλλουν οι διεθνείς χρηματαγορές κι έτσι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερους όρους ζωής και εργασίας, ενώ η οικονομία θα ανασάνει.

Τι έρχονται λοιπόν και προτείνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι; «Ούτε μία, ούτε δύο αλλά τέσσερις νέες προτάσεις για την επίλυση της κρίσης στην Ευρωζώνη,» όπως μας πληροφορούν οι δημοσιογράφοι της πλάκας, ή της διατεταγμένης υπηρεσίας.

Η πρώτη πρόταση αναφέρει ότι «οι τράπεζες οι οποίες έχουν ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης από το ESM να απευθύνονται απευθείας Ταμείο, αντί να υποχρεώνεται η κάθε κυβέρνηση να δανείζεται για λογαριασμό της τράπεζας.» Εδώ μένει κανείς άναυδος. Δεν ξέρουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δανείζει με εγγύηση των κρατών της ευρωζώνης, δηλαδή με εγγύηση των ευρωπαίων φορολογουμένων; Δεν ξέρουν ότι κάθε δανεισμός από τον ESM συνοδεύεται αναγκαστικά με μνημόνιο εφαρμοζόμενης πολιτικής, είτε πρόκειται για δανεισμό ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών, ή απευθείας κάποιου κράτους-μέλους; Δεν ξέρουν, ή το κάνουν γαργάρα;

Επίσης, επισημαίνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραιτούνται από την εποπτεία και την επίλυση των παθογενειών μιας προβληματικής τράπεζας, με αποτέλεσμα οι μετοχές να περάσουν στο ESM και την ΕΚΤ. Κι έτσι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να ασκηθεί έλεγχος στις ατασθαλίες, τις απάτες και τις λοβιτούρες των τραπεζιτών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι ομότιμοί τους στον ESM και την ΕΚΤ θα ασκήσουν πραγματικό έλεγχο. Με την κάλυψη των θεσμικών οργάνων της ευρωζώνης θα μπορέσει να συγκαλυφθεί η λεηλασία του δημόσιου και ιδιωτικού χρήματος από τις τράπεζες, αλλά και τις χρηματαγορές, για να μείνουν μόνο τα τραπεζικά χρέη και οι μαύρες τρύπες που θα πρέπει να εγγυηθούν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, δηλαδή οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Αυτό το νόημα έχει και η Τραπεζική Ένωση που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη.

Οι πιο κερδισμένοι απ’ όλους θα είναι οι κερδοσκόποι ομολόγων και συναλλάγματος. Όπως ο Σόρος. Γιατί; Διότι πολύ απλά θα έχουν καταφέρει να κερδοσκοπήσουν με τον δανεισμό της ευρωζώνης υπό την εγγύηση όχι καθενός ξεχωριστά από τα κράτη μέλη, αλλά όλων των κρατών μελών μαζί. Το πιο τρελό τους όνειρο βγαίνει αληθινό. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να τους κάνει κανείς μετά το β(ευ)ρωομόλογο.

Η δεύτερη πρόταση αναφέρει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ, επιτρέπει σε κάθε μέλος-κράτος της Ε.Ε. να εξυπηρετεί εθνικό χρέος μέχρι το 60% του Α.Ε.Π.. Από την αρχή της κρίσης το 2008, τα περισσότερα μέλη της Ευρωζώνης έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο. Προτείνουμε να δώσει η ΕΚΤ στα κράτη-μέλη την ευκαιρία να μετατρέψουν το χρέος τους με την σύμβαση του Μάαστριχτ, ενώ τα εθνικά μερίδια από το χρέος που θα μετατραπεί, θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται από το κάθε κράτος μέλος». Η πρόταση αυτή όχι μόνο δεν μειώνει το χρέος του κράτους οφειλέτη, αλλά μετατρέπει την ΕΚΤ σε εγγυητή της πληρωμής του έναντι των δανειστών. Υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση για τους κερδοσκόπους που θέλουν να παίξουν παιχνίδια με τα υποτιμημένα κρατικά ομολόγα της ευρωζώνης; Και μάλιστα υπό την εγγύηση της ΕΚΤ.

Η τρίτη πρόταση κάνει λόγο για ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα με το οποίο θα καταπολεμηθεί δήθεν η ύφεση. «Η Ε.Ε. έχει ήδη μια στρατηγική ανάκαμψης και επαναφοράς στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο στην ουσία έχει «συρρικνωθεί» από την λιτότητα. Προτείνουμε να ξεκινήσει η Ε.Ε. ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα για να καταπολεμηθεί η ύφεση, να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον ιδιωτικό τομέα και να ολοκληρωθούν οι δεσμεύσεις της Συνθήκης της Ρώμης, για την αναβάθμιση του επίπεδου ζωής.»

Στην πραγματικότητα προτείνουν την επανεκκίνηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο σκόνταψε όχι στην λιτότητα, όπως λένε οι επιφανείς οικονομολόγοι, αλλά στην κατάρρευση της διασυνοριακής ροής κεφαλαίου εντός της ευρωζώνης και εκτός. Να μην ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα στην ουσία του προωθείται με τα μνημόνια και το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που έχει τεθεί ήδη σε ισχύ και στερεί ακόμη και την σύνταξη του προϋπολογισμού από τις αρμοδιότητες των κρατών μελών.

Η τέταρτη πρόταση αφορά τη δημιουργία ενός «εκτάκτου προγράμματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το οποίο θα εγγυηθεί την πρόσβαση στη διατροφή και στις βασικές ενεργειακές ανάγκες όλων των Ευρωπαίων, μέσω της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Τροφίμων, και θα ακολουθεί το μοντέλο του αντίστοιχου προγράμματος των ΗΠΑ και ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ελάχιστης Ενέργειας. Αυτά τα προγράμματα θα χρηματοδοτηθούν από την Κομισιόν». Με άλλα λόγια η κρίση της κοινωνίας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με προγράμματα φιλανθρωπίας και κουπόνια σίτισης. Και μάλιστα για τους αναξιοπαθούντες. Μάλιστα η πρότασή τους προβλέπει χρηματοδότηση από την κομισιόν, αλλά δεν κάνει λόγο ούτε καν για την αποκατάσταση των κρατικών συστημάτων κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας που σφαγιάζονται από την ευρωζώνη.

Βλέπετε οι μεγάλοι κερδοσκόποι διεθνώς έχουν ανακαλύψει ότι η φιλανθρωπία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες βιομηχανίες στον κόσμο. Ιδίως για τα επόμενα χρόνια, όπου η καταστροφή της κοινωνίας θα γενικευτεί προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και οι χρηματαγορές. Κι έτσι το μόνο που χρειάζονται είναι επιφανείς οικονομολόγους που, γεμάτοι ηθική αγανάκτηση, να προτείνουν χρηματοδοτούμενα προγράμματα φιλανθρωπίας προς εκμετάλλευση των ιδιωτικών κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και φυσικά των γνωστών και μη εξαιρετέων ΜΚΟ, που συνήθως αποτελούν το alter ego των πιο μεγάλων και των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων παγκοσμίως. Βλέπε πάλι Σόρος.  

Η πρόταση αυτή χαρακτηρίζει το ήθος, το επίπεδο και τον χαρακτήρα εκείνων που την προτείνουν. Λίγο ακόμη και θα κλείνουν τους αναξιοπαθούντες σε ευρωπαϊκά εργασιακά κάτεργα, όπως τα βρετανικά workhouses της εποχής του Ντίκενς, ή τα άσυλα για απόρους που λειτουργούν κατά χιλιάδες στις ΗΠΑ και φροντίζουν να διαχειρίζονται και να στιγματίζουν τα εκατομμύρια των δικαιούχων τους ως φύσει και θέσει απόβλητα της ζωής. Αλλά μην ανησυχείτε. Αυτή την φορά θα έχουν λευκούς τοίχους – όπως τα ψυχιατρεία – μεγάλες τηλεοράσεις και ιντερνέτ για να χαζεύουν οι έγκλειστοι ωφελούμενοι τους επιφανείς οικονομολόγους να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την πρωτοφανή κοινωνική κρίση. Αληθινά, άξιος ο μισθός τους!
ΚΑΖΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ


Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21/7/2013

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

ENA ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπο της "ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ" που επιβλήθηκε παγκοσμίως και ξεθεμελιώνει οικονομίες, καταστρέφει κοινωνίες και οδηγεί την ανθρωπότητα ολοταχώς πίσω στην εποχή των σπηλαίων!

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

ΑΥΤΑ ΣΤΗΝ ΘΑΣΟ! ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Μπλόκο των κατοίκων της Θάσου στο ΤΑΙΠΕΔ. «Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν την καταστροφή του νησιού»



Δεν κατάφερε να μπει στο Δημαρχείο Θάσου εκπρόσωπος του ΤΑΙΠΕΔ, ο οποίος μετέβη στο νησί για να πάρει στοιχεία αναφορικά με εκτάσεις που το Ταμείο θέλει να βγάλει σε διαδικασία πώλησης.
Οι κάτοικοι είχαν πληροφορηθεί για την άφιξή του και σχημάτισαν κλοιό γύρω από το δημαρχείο, με αποτέλεσμα να προκληθεί ένταση. Χάρη στην παρέμβαση των ψυχραιμότερων απετράπησαν τα επεισόδια και ο εκπρόσωπος του ΤΑΙΠΕΔ αναχώρησε χωρίς να καταφέρει να μπει στο δημαρχείο.
Η απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ να βγάλει σε διαγωνισμό εκτάσεις της Θάσου προστατευόμενες αλλά και φυσικού κάλους, όπως διεθνούς φήμης η παραλία της Χρυσής Αμμουδιάς, είναι μόνο ένα κλαδί σε ένα δέντρο ντροπής και ξεπουλήματος ελληνικής γης.
Το HOT DOC, στο τεύχος 31, είχε αποκαλύψει αναλυτικά το σχέδιο ενοικίασης της νησιωτικής Ελλάδας από το ΤΑΙΠΕΔ. Συνολικά, 40 νησίδες είναι προς ενοικίαση, όλες ιδιαίτερου φυσικού κάλους αλλά και προστατευόμενες. Από τη Θάσο μέχρι τη Σητεία στην Κρήτη και από τα Στύρα μέχρι την Άρτα και τα Επτάνησα, όλη η Ελλάδα έχει βγει στο σφυρί. Το ΤΑΙΠΕΔ εξοπλίστηκε από τις ελληνικές κυβερνήσεις με οποιοδήποτε μέσο ώστε να αξιοποιήσει την περιουσία του, όπως η μεταβίβαση εμπραγμάτων δικαιωμάτων οποιασδήποτε φύσης, εκμίσθωση, ακόμη και πώληση.
Από το ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ραντεβού στα γουναράδικα Γιάννη μου. Για βιζόν

                

Του Κώστα Βαξεβάνη
Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε το λάθος να χρησιμοποιήσει στη Βουλή τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα”, μια ιστορική φράση του Άρη Βελουχιώτη. Αν ο κύριος Διαμαντόπουλος χρησιμοποιούσε τη φράση “μας κάψατε τη γούνα”, κανένας δεν θα διαμαρτυρόταν από τους παριστάμενους στη Βουλή ή τους σχολιάζοντες και αναλύοντες στα κανάλια. Αντιθέτως, ίσως να το εκλάμβαναν και ως επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής.
Να όμως που δεν μιλάμε για το πώς μας κάψανε τη γούνα, αλλά πώς μετέφρασαν τα όσα είπε ο βουλευτής, οι κάτοχοι πλούτου, θράσους και μιας κάποιας γούνας φαντάζομαι. Ο Γιάννης Πρετεντέρης μετέφρασε τη φράση ως εμφυλιοπολεμική απειλή που σημαίνει θα σας γδάρουμε. Ο Αντρέας Λυκουρέντζος, ως φρασεολογία τρομοκρατικών οργανώσεων. Φαντάζομαι ως το βράδυ, ο Άρης Βελουχιώτης θα εκτελεστεί για μια ακόμη φορά, από τα Τάγματα Ασφαλούς Ενημέρωσης.
Όσοι γνωρίζουν ιστορία, ξέρουν πως τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα” την έλεγε ο Άρης στους συντρόφους τους, όταν ξεκινούσαν για παράτολμες επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών κατακτητών (αυτό το “εναντίον των Γερμανών” επιμελώς κάποιοι το ξεχνάνε). Όσοι έχουν μεγαλώσει στην ελληνική ύπαιθρο, ξέρουν πως αυτή η φράση είναι δάνειο από λαϊκό μύθο. Όταν έβγαιναν λέει οι αλεπούδες να κυνηγήσουν, ήξεραν πως μπορεί να καταλήξουν οι ίδιες θύματα από τους κυνηγούς και στο τέλος το δέρμα τους να βρεθεί σε κάποιο γουναράδικο. Αλλά έπρεπε να το κάνουν. Έτσι, ξεκινώντας για αναζήτηση τροφής, έλεγαν το “ραντεβού στα γουναράδικα” που δήλωνε αυτή τη γνώση και την αποφασιστικότητα.
Τι δηλώνει λοιπόν αυτή η ευαισθησία όσων μας έχουν κάψει τη γούνα,για τα γουναράδικα του Διαμαντόπουλου, ή του Άρη ή των αλεπούδων της ελληνικής επαρχίας; Κάποιος που είναι γνώστης και της πρόσφατης ιστορίας, ξέρει πως ο βουλευτής Διαμαντόπουλος είχε πέσει θύμα της ομάδας μονταζιέρας της ΝΔ. Δηλαδή δηλώσεις που είχε κάνει για το αυθαίρετο Mall, μονταρίστηκαν από τους σύγχρονους Μανιαδάκηδες και τον εμφάνισαν ως υποστηρικτή της βομβιστικής επίθεσης στο εμπορικό κέντρο. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε αλλά τα κανάλια δεν μετέδωσαν την αποκάλυψη. Έτσι, για τον συγκεκριμένο βουλευτή, η κοινή γνώμη έχει σχηματίσει μια εικόνα «ακραίου», των «δύο άκρων» φυσικά. Η παρερμηνεία όσων είπε για μια ακόμη φορά, πατά στην παλιά εικόνα και δημιουργεί την πεποίθηση πια, πως ναι, ο βουλευτής και το κόμμα του είναι ακραίοι.
Την ίδια ώρα όμως, η αντίδραση των νομιμοφρόνων της Βουλής και των στούντιο, που, ξαναλέω, δεν νοιάστηκαν που μας καίνε τη γούνα, αλλά νοιάζονται για τη γούνα της ομιλίας Διαμαντόπουλου, δηλώνει και την εμφυλιοπολεμική τους αντίληψη. Αντανακλαστικά, σχεδόν με μίσος, ο Άρης Βελουχιώτης δεν είναι αρχηγός της Ελληνικής Αντίστασης, αλλά εκπρόσωπος της Ελλάδας των «κακών» και «αντιπάλων». Στη συνείδηση και το δημόσιο λόγο τους, ένας από τους ανθρώπους που έδιωξαν τους κατακτητές, είναι μίασμα, ανθέλληνας, κατά πώς τον διαμόρφωσε η προπαγάνδα των συνεργατών των γερμανών και μετέπειτα κυβερνώντων.
Ο Άρης Βελουχιώτης έχει υποβιβαστεί από εθνικός ήρωας σε αιμοδιψή αρχηγό της μιας πλευράς, της κακιάς. Κι αν αυτό βόλευε μια δεξιά του 50, που είχε στα βουλευτικά έδρανα συνεργάτες των Γερμανών (ο σφαγέας του Κιλκίς συνεργάτης των Γερμανών Κ. Παπαδόπουλος εξελέγη βουλευτής της ΕΡΕ), η Ελλάδα του 2013, ακόμη και η ΝΔ, μόνο να χάσει έχει από τις ιστορικές λαθροχειρίες.
Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής αντιπαράθεσης που επαναφέρει τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος, αλλά επίσημη άποψη του Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός, προσκυνητής και ο ίδιος των μνημόσυνων του Μελιγαλά ως βουλευτής το 1982, όταν η χώρα ανακάλυπτε την εθνική συμφιλίωση, επαναφέρει τον διχασμό, ως αποτελεσματικό όπλο ενάντια στους εχθρούς. Και εχθροί είναι όσοι δεν συμφωνούν μαζί του. Όσοι διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν να φάνε είναι κουκουλοφόροι, όσοι υποστηρίζουν μια άλλη πολιτική στην Οικονομία εραστές της Κορέας και όσοι απαιτούν την νομιμότητα ενός ευρωπαϊκού κράτους, ανθέλληνες.
Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί, όχι μόνο είναι παιδί του παλαιοκομματισμού και της ακροδεξιάς, αλλά τα θεωρεί και εθνικές αρετές. Και τα δύο αποτελούν εργαλεία της πολιτικής του ερμηνείας και συνθέτουν τον πατριωτισμό του νέου διχασμού.
Όσο για τους άλλους, που ηθελημένα ή από άγνοια επιδίδονται σε ερμηνείες περί γουναράδικων, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για όσα συμβαίνουν, ας ασχοληθούν καλύτερα με τις προσφιλείς τους γούνες. Τις βιζόν τους.

ΣΥ ΕΙΠΑΣ...


Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Τα παιδιά ενός ανώτερου Θεού

                

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός
Ο Αντώναρος διορίστηκε στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Η Μπιρμπίλη δεν είναι πια πρέσβειρα στον ΟΟΣΑ αλλά εξακολουθεί να έχει τη θέση της στο υπουργείο Εξωτερικών ως εμπειρογνώμων. Ο Παπουτσής μας κουνάει το μαντίλι και αναχωρεί για τη θέση του στην Παγκόσμια Τράπεζα.
Την ίδια στιγμή οι γνωστές κυρίες γνωστών κυρίων κινούνται με άνεση στον κόσμο των υπουργείων και της εξουσίας -άλλες για μια καλή και εκτός ΑΣΕΠ θέση και άλλες για καλές δουλειές με το δημόσιο.
Και το επιστέγασμα: Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος διεκδικεί το πρωθυπουργικό αεροσκάφος για τα ταξίδια του ως υπουργός άμυνας, με μια τροπολογία μάλιστα στο πολυνομοσχέδιο που στέλνει στον Καιάδα χιλιάδες εργαζόμενους. Και μπορεί η τροπολογία να αποσύρθηκε, αλλά η πρόθεση και η προσπάθεια του υπουργού παραμένει -κι αυτό είναι που μετράει.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα κρούσματα, για κάποια αποσπασματικά νόμιμα αλλά όχι ηθικά παραπατήματα. Πρόκειται για αποδείξεις μιας νοοτροπίας που ξέρουμε πολύ καλά, που κόστισε στη χώρα τόσα πολλά, και που εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει. Οι άνθρωποι αυτοί, ανώτερα ή μεσαία στελέχη της εξουσίας, είναι προφανές ότι θεωρούν τον εαυτό τους και την κάστα τους παιδιά ενός ανώτερου Θεού, τα οποία έχουνε το δικαίωμα να βολεύουν εαυτούς και αλλήλους, να βολεύουν τις οικογένειές τους, να βολεύονται γενικώς. Κι ακόμα χειρότερα: Πιστεύουν ότι η κοινωνία τους χρωστά, εμείς όλοι τους χρωστάμε, κι ότι τίποτε κακό δεν έχει να απολαμβάνουν κάποια στιγμή τα χρωστούμενα.
Υπάρχουν δυο ζητηματάκια εδώ, που αξίζει να σημειώσουμε:
Το ένα είναι η ιδιότητα που έχουν όλοι αυτοί οι τύποι και όλες αυτές οι τύπισσες να μην καταλαβαίνουν τίποτε από όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και από όσα με τη στάση τους προκαλούν στην κοινωνία. Ύστερα, όταν πέφτουν τα γιαούρτια, αναρωτιούνται τι έπαθαν οι υπήκοοί τους. Αυτή η ιδιότητα, που την έχουν οι περισσότεροι από τους επαγγελματίες της εξουσίας, δεν είναι πλέον όπως φαίνεται επίκτητη -έχει εγγραφεί στο DNA τους. Είναι παιδιά ενός ανώτερου Θεού, πάει και τελείωσε.
Το δεύτερο είναι η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός της δικομματικής κυβέρνησης. Από τη μια κηρύγματα και άγριες ρητορείες για αλλαγή νοοτροπίας -από την άλλη βόλεμα των ημετέρων όπου αυτό είναι δυνατό. Και μόνο στον κατάλογο των ειδικών συμβάσεων της ΕΡΤ να ρίξεις μια ματιά, καταλαβαίνεις ότι έχουμε κυβέρνηση Φαρισαίων.
Φτάνουν μάλιστα σήμερα σε ακρότητες οι οποίες ξεπερνούν και τα σκάνδαλα των κουμπάρων και τους κουμπάρους των σκανδάλων. Διότι να βολεύεις έναν πρώην οτιδήποτε σε μια θέση με δέκα και δεκαπέντε χιλιάρικα το μήνα, ενώ χιλιάδες χιλιάδων δεν έχουν να φάνε, είναι το άκρον άωτον της περιφρόνησης προς τους ιθαγενείς. Να διεκδικείς προνόμια μεταφοράς με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο, ενώ χιλιάδες χιλιάδων δεν έχουν το εισιτήριο του μετρό, είναι η απόδειξη ότι πάσχεις από το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας.
Τελικώς δε όλα αυτό το αλισβερίσι της πολιτικής αριστοκρατίας είναι, για να θυμηθούμε τη γνωστή ρήση, χειρότερο από έγκλημα -είναι πολιτικό λάθος. Το οποίο φυσικά θα καταστρέψει κάποια στιγμή αυτούς που το διαπράττουν, γιατί είναι ακριβώς η γέφυρα που ενώνει την λαϊκή απελπισία με την οργή και την εξέγερση.
Τα παιδιά όμως του ανώτερου Θεού δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται στα υπόγεια της κοινωνίας, γιατί προφανώς εκεί στα ψηλά είναι απασχολημένα να μοιράζουν και να μοιράζονται αυτά που δεν τους ανήκουν.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Λ. ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 12.ΟΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΝΤΩΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

 

 ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΜΟΦΩΝΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

 

 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΑΡΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

 

 ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 12.ΟΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

 

 ΜΑΝΤΩΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ.

 

          Να δείξουμε ότι δεν σκύβουμε το κεφάλι, ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε, να συναινέσουμε στην αντιλαϊκή πολιτική που μας θέλει σκλάβους.

          Ξέρουμε τις δυσκολίες της περιόδου που διανύουμε. Όμως πρέπει να ξεπεράσουμε τα όποια εμπόδια και να αφιερώσουμε μία ώρα από τον πολύτιμο χρόνο μας και να δώσουμε μαζικά το παρόν στη συγκέντρωση της Τρίτης.

          Κλείστε τ’ αυτιά σας στις Σειρήνες που σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.

         

ΤΡΙΤΗ 12.ΟΟ ΩΡΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΠΛΑΤΕΙΑ

 

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΑΡΟΥ