Translate

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΔΕΝ ΣΠΙΛΩΝΕΤΑΙ!!

Κάθε προσπάθεια να σπιλωθεί η μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη 65 χρόνια μετά την εκτέλεσή του, είναι καταδικασμένη στην αυτογελοιοποίηση.
Ο Μπελογιάννης είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε ορισμένους ανιστόρητους, εμπαθείς, ή συμπλεγματικούς αποτελεί σύμβολο αγωνιστή και δημοκράτη, σύμβολο αυταπάρνησης, για τα ιδανικά μιας κοινωνικά δίκαιης, εθνικά κυρίαρχης και δημοκρατικής Ελλάδας.
Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων σε όλη την Ευρώπη από προσωπικότητες ευρύτατου ιδεολογικού φάσματος, η άνανδρη δολοφονία του (μαζί και των συντρόφων του) από τα αποβράσματα του κράτους-παρακράτους και τους επωαζόμενους καταστροφείς/καταλύτες της όποιας τέλος πάντως "δημοκρατίας" υπήρχε στον τόπο την μαύρη εκείνη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας.
Αυτοί που υπό τον μανδύα της τήρησης ίσων αποστάσεων τοποθετούν στο ίδιο τσουβάλι τον Μπελογιάννη-θύμα με τον στρατοδίκη-θύτη του Γεώργιο Παπαδόπουλο, μετέπειτα πραξικοπηματία και δικτάτορα, μόνο σοβαρότητα και αντικειμενικότητα δεν μπορεί να τους χαρακτηρίζει.
Τα περί "εγκλημάτων" και άλλων φαιδρών που υιοθετούνται για να ενισχύσουν μια καταγέλαστη και αυτοαναιρούμενη ιστορική προσέγγιση, ας τα αναζητήσουν στο μετεμφυλιοπολεμικό κράτος των εγκληματιών όλων των αστικών αποχρώσεων, με όλους τους ριψάσπιδες ψευτοπατριώτες που μετά από τις διακοπές τους στη Μέση Ανατολή, επέστρεψαν υπό την σκέπη Αγγλοαμερικάνων για να αρπάξουν την εξουσία μέσα από τα χέρια της λαϊκής κυβέρνησης του αγώνα και της απελευθέρωσης.
Αν για κάτι μέμφεται η αδέκαστη ΙΣΤΟΡΙΑ την ηγεσία της Αριστεράς, αυτό είναι η απίστευτη ελαφρότητα και η εγκληματική αφέλεια που επέδειξε (συνθήκες Καζέρτας, Βάρκιζας κλπ) απέναντι στον ταξικό (και εθνικό συνάμα) εχθρό, παραδίδοντας βορά στα λυσσασμένα σκυλιά της ψευδοεθνικοφροσύνης και πατριδοκαπηλίας το σύνολο των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.
Για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν οι ανιστόρητοι να απευθυνθούν σε μένα και να τους προσκομίσω εκτεταμένη βιβλιογραφία ανεξάρτητων ιστορικών ξένων και Ελλήνων και -κυρίως αυτό- ντοκουμέντα εκείνης της περιόδου μη επιδεχόμενα την παραμικρή αμφισβήτηση.
Εναλλακτικά, υπάρχουν και τα δημοσιοποιημένα αρχεία των ξένων εμπλεκόμενων υπηρεσιών όπου κάθε πλάνη και κάθε ψευδαίσθηση πάει περίπατο.
Για κείνους τουλάχιστον που αναζητούν βασανιστικά την αλήθεια και όχι το κατάλληλο άλλοθι για τις πολιτικές επιλογές τους...

Η μεγάλη αρπαχτή! 1 εργαζόμενος ΜΚΟ για κάθε 7 πρόσφυγες - μετανάστες στη Λέσβο!

 
 
Αποκαλυπτική η τοποθέτηση της Αγλαΐας Κυρίτση στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου  για το Προσφυγικό:
Θα αρχίσω την τοποθέτησή μου, από τα πιο πρόσφατα στοιχεία που υπέπεσαν στην αντίληψή μου για το προσφυγικό και τα οποία ανακοινώθηκαν και αναπτύχθηκαν μόλις προχθές, εδώ στην Μυτιλήνη, σε ειδική εκδήλωση από ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστήμιου Αιγαίου και στην οποία αποτυπώθηκε η...
προσφορά των δημόσιων υπηρεσιών της Λέσβου σε ζητήματα υποδοχής, καταγραφής, φιλοξενίας, περίθαλψης και διαδικασίας ασύλου μεταναστών και προσφύγων.
Δεν θα αναφερθώ στα όσα ενδιαφέροντα ακούστηκαν, θα αρκεστώ στην επισήμανση, καταγγελία θα έλεγα εγώ, για τη συμμετοχή και προσφορά της Περιφέρειας όλο αυτό το διάστημα στο έκρυθμο αυτό θέμα.
«Καμία» ήταν η απάντηση των επιστημόνων. Θα αρκεστώ στα ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα για το πού διοχετευτήκαν και πώς έγινε η διαχείριση των περίπου 7 εκατ. ευρώ που εισέρευσαν στα ταμεία της Περιφέρειας, για τα οποία θα έπρεπε να είμαστε γνώστες. Από κανέναν δεν δόθηκε απάντηση, ενώ όλο το ζήτημα καλύφθηκε από πέπλο μυστηρίου…
Στο σημείο αυτό υπογραμμίζω, λοιπόν, ότι είναι σημαντικό που, επιτέλους, αποφασίσατε να συζητήσουμε το θέμα του Προσφυγικού. Κι αυτή τη φορά η παρελκυστική σας τακτική υπήρξε παροιμιώδης, για ένα θέμα που κυριολεκτικά καίει από κάθε άποψη την περιφέρειά μας.
Ειλικρινά, μετά από σχεδόν τρία χρόνια από την εκλογή σας, δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά αν για την εκκωφαντική αυτή αδράνειά σας φταίει η ανεπάρκεια, ή η διεκπεραιωτική-υπαλληλική αντίληψη για την οποία σας έχουμε κατηγορήσει πολλές φορές, ή πρόκειται για μια τακτική που λέει ότι «πρέπει να τα ’χουμε με όλους καλά».
Όποιο από τα τρία κι αν ισχύει, ή και τα τρία μαζί, το σίγουρο είναι ότι με την ανυπαρξία ή την βοούσα αδράνειά σας βλάπτονται τα νησιά μας, βλάπτεται η περιφέρεια.
Και η ανυπαρξία ή η αδράνεια, στη ζώσα πραγματικότητα του Βορείου Αιγαίου, πάει βέβαια χέρι-χέρι με την πλήρη απαξίωση του ΠΣ, την οποία δεν θα κουραστούμε να επισημαίνουμε και να καταγγέλλουμε.
Ειδικά οι τελευταίες συνεδριάσεις–παρωδία, απ’ την εκλογή του προεδρείου ώς τη συζήτηση για τα ταξί και το πρόγραμμα κοινωνικής πολιτικής ώς τις τραγελαφικές επαναλαμβανόμενες συνεδριάσεις για την εκλογή αντιπροέδρου του ΠΣ, αναδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την ανικανότητά σας ως πλειοψηφία να οργανώσετε ακόμα και τα στοιχειώδη. Δυστυχώς, αυτή είναι η κατάσταση και πρέπει να τη γνωρίζουν οι νησιώτες μας.
Σε ό,τι αφορά το προσφυγικό, θέλω να σημειώσω ότι από την έναρξή του, ζητάμε επιμόνως, αλλά ματαίως απ’ ό,τι αποδεικνύεται, ουσιαστική παρέμβαση της περιφέρειας σε όλα τα επίπεδα.
Έχουμε αναδείξει τις πρωτίστως πολιτικές του διαστάσεις, έχουμε επισημάνει πολλές φορές το επικίνδυνο μείγμα που συσσωρεύεται στα νησιά μας, έχουμε καταγγείλει την παράδοση του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ, έχουμε υπογραμμίσει τις ευθύνες της κυβέρνησης και της ΕΕ γενικότερα, έχουμε καταγγείλει, επίσης, την κατάπτυστη συμφωνία με την Τουρκία και σας έχουμε καλέσει να δράσετε. Σας έχουμε θέσει πολλάκις προ των ευθυνών σας.
Αντ’ αυτού, τι έχουμε δει;
Παρακολουθείτε τα γεγονότα να «τρέχουν», κάνετε υγιεινούς περιπάτους με τους υπεύθυνους τις δραματικής κατάστασης, Αβραμόπουλο, Μουζάλα κ.λπ., φωτογραφίζεστε και στέλνετε τις φωτογραφίες με δελτία Τύπου, συμμετέχετε σε συνεδριάσεις και επαφές, αλλά… έτερον ουδέν που έλεγε κι ο Μούτσης.
Αυτό δεν είναι παραγωγή και προώθηση πολιτικής κύριοι και κυρίες της συμπολίτευσης .
Δεν είναι έγνοια για τα νησιά μας. Δεν είναι έγνοια για τους κατοίκους τους, δεν είναι έγνοια για τους πρόσφυγες.
Αυτό που κάνετε δεν είναι πολιτική, είναι ακολουθητισμός, είναι δημόσιες σχέσεις και φωτογραφήσεις. Και το Προσφυγικό μόνο αυτό δεν χρειάζεται.
Από την αρχή σας έχουμε πει ότι είναι σαφέστατη επιλογή των δανειστών μας και κυρίως του ευρωιερατείου, με τη συμφωνία βέβαια της μνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, να μετατραπούν τα νησιά μας σε αποθήκες απελπισμένων και εγκλωβισμένων ανθρώπων.
Από την αρχή σας έχουμε πει, ότι στην μεταμοντέρνα αποικία Ελλάδα, εξελίσσεται ένα πείραμα, στο οποίο εντάσσεται και η διαχείριση του Προσφυγικού.
Από την αρχή σας είπαμε ότι η κατάπτυστη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας πρέπει να καταγγελθεί με κάθε τρόπο, αφού μετατρέπει τη χώρα, σε ιδιότυπο τείχος συγκράτησης των προσφυγικών ροών που οι ίδιοι, οι εμπνευστές της συμφωνίας, προκαλούν με τους ιμπεριαλιστικούς τους πολέμους.
Από την αρχή σας είπαμε, ότι οι τόσο μεγάλες συγκεντρώσεις απελπισμένων και εγκλωβισμένων ανθρώπων σε ρημαγμένες από την κρίση κοινωνίες, όπως η δική μας, είναι ένα πολύ εύφλεκτο και επικίνδυνο μείγμα.
Τι κάνατε κύριοι και κυρίες, εκτός από φωτογραφήσεις ή αλλεπάλληλες συναντήσεις μηδενικού αποτελέσματος; Τίποτα.
Ποια ήταν και είναι η παρέμβαση της περιφερειακής Αρχής και για τους κατοίκους, αλλά και για τους πρόσφυγες; Και μη μου πείτε για τα κονδύλια που «καταφέρατε» να αποσπάσετε από την ΕΕ, γιατί γι αυτά επαίρεται και η κυβέρνηση, ωστόσο τα επίσημα στοιχεία που η ίδια η Ύπατη Αρμοστεία, η ίδια η ΕΕ δίνουν, λένε ότι η χώρα μας είναι η μόνη που καθυστερεί και θα χάσει στο τέλος περισσότερα από 500 εκατ. που της αναλογούν για το προσφυγικό και μιλώ για τις δημόσιες υπηρεσίες, γιατί αλλού γίνεται κανονικό πάρτι...
Στη Μόρια, το χειμώνα πέθανε στην παγωνιά η ανθρωπιά μας και ο πολιτισμός μας. Το ίδιο και στα προχτεσινά επεισόδια στη Χίο.
Η φωτογραφία που δημοσίευσε πριν περίπου 10 μέρες το Vice, με μωρά παιδιά με τις μανάδες τους κλεισμένα στο μεταλλικό κλουβί της ΒΙΑΛ, απογύμνωσε την υποκρισία και τον αμοραλισμό των κυβερνόντων, οι οποίοι τάχα κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Και προσέξτε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, την ώρα που χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι ζουν σε άθλιες συνθήκες, την ώρα που μωρά περιμένουν κυριολεκτικά μέσα σε κλουβιά, την ίδια ώρα τα εκατομμύρια ευρώ πέφτουν… βροχή.
Με το κράτος να απέχει ουσιαστικά από τη διαχείριση της Προσφυγικής κρίσης, οι Βρυξέλλες μοιράζουν μέσω ΜΚΟ εκατομμύρια ευρώ.
Και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Πάνω στο Προσφυγικό, πάνω στους νεκρούς από την παγωνιά πρόσφυγες, έχει με τις ευλογίες των Βρυξελλών στηθεί, μέσω των ΜΚΟ, κυριολεκτικά ένα οικονομικό πάρτι.
Εκατομμύρια ευρώ διατίθενται, τα οποία μόνο στους πρόσφυγες δεν φτάνουν. Οι συνθήκες διαβίωσήςτους, είναι δεδομένες.
Κι επειδή μου αρέσει να μιλώ με στοιχεία, θα γίνω συγκεκριμένη:
Με επίσημο έγγραφο του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα, που κατατέθηκε στη Βουλή στις 15 Φεβρουαρίου 2017 προκύπτει ότι:
  • Στη Λέσβο δραστηριοποιούνται 8 ΜΚΟ με (κρατηθείτε) 705 εργαζόμενους
  • Στη Χίο δραστηριοποιούνται 7 ΜΚΟ με 194 εργαζόμενους
  • Στη Σάμο δραστηριοποιούνται 2 ΜΚΟ με 51 εργαζόμενους.
Ας πάμε τώρα στους αριθμούς των προσφύγων σε κάθε νησί.
Σύμφωνα με τα χτεσινά επίσημα στοιχεία του Συντονιστικού Οργάνου για την Προσφυγική κρίση έχουμε τα εξής. Επαναλαμβάνω, τα στοιχεία είναι επίσημα και χτεσινά:
  • Στη Λέσβο φιλοξενούνται συνολικά 4.735 πρόσφυγες, εκ των οποίων 3.348 σε δομές, Μόρια δηλαδή, και 1.387 σε χώρους.
  • Στη Χίο φιλοξενούνται συνολικά 3.548 πρόσφυγες, εκ των οποίων 1.086 σε δομές, και 2.462 σε χώρους.
  • Στη Σάμο φιλοξενούνται συνολικά 2.038 πρόσφυγες, εκ των οποίων 1.786 σε δομές και 252 σε χώρους.
Για να κάνουμε έναν απλό υπολογισμό. Αν διαιρέσουμε τον αριθμό των προσφύγων ανά νησί, με τον αριθμό των εργαζομένων σε ΜΚΟ ανά νησί, θα βγάλουμε εξαιρετικά συμπεράσματα.
Ακούστε τις αναλογίες:
Στη Λέσβο, ακούστε το αυτό, η αναλογία είναι 1 προς 7. Ακούτε; 1 προς 7. Δηλαδή, σε κάθε έναν εργαζόμενο σε ΜΚΟ, αντιστοιχούν 7 πρόσφυγες.
Αντίστοιχα στη Χίο, σε κάθε έναν εργαζόμενο σε ΜΚΟ, αντιστοιχούν 18 πρόσφυγες, ενώ στη Σάμο -που είναι «ριγμένη»- αντιστοιχούν 51 πρόσφυγες.
Οι αναλογίες που σας είπα, συγκρινόμενες με τις συνθήκες διαβίωσης των Προσφύγων, είναι πραγματικά τρομακτικές.
Και μιλάμε επαναλαμβάνω μόνο για εργαζόμενους σε ΜΚΟ. Δεν υπολογίζουμε τους εργαζόμενους στην υπηρεσία Ασύλου ή τους 8μηνίτες εργαζόμενους, μέσω των δήμων από το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ.
Και φυσικά, δεν μιλάμε για τον απλό κόσμο, τους πραγματικούς εθελοντές των νησιών που σήκωσαν και σηκώνουν στην πλάτη τους το προσφυγικό και με περίσσευμα καρδιάς, προσφέρουν με τον πιο ουσιαστικό τρόπο το χέρι τους στους κατατρεγμένους.
Μιλάμε για τους επαγγελματίες του ανθρωπισμού και του εθελοντισμού. Και θέλω να κάνω μια ακόμα επισήμανση. Ότι και οι ταχύτητες μεταξύ των εργαζομένων στις ΜΚΟ, είναι πολλές. Άλλο τα στελέχη, άλλο οι χαμηλά αμειβόμενοι που τραβάνε και το κουπί. Ψάξτε στον Τύπο, συνεντεύξεις πρώην εργαζομένων σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται και στα νησιά μας και θα καταλάβετε σε τι αναφέρομαι.
Καταλάβατε, λοιπόν, για τι μπίζνες πάνω στο προσφυγικό μιλάμε; Τα στοιχεία είναι συντριπτικά.
Ο Guardian σε άρθρο του στις 9 Μαρτίου, ανέδειξε ακριβώς το έλλειμμα, ψάχνοντας πόσα, σε ποιους και πού πάνε τα λεφτά για το προσφυγικό.
Το είδατε; σας προβλημάτισε;
Έλεγε λοιπόν ότι η διαδικτυακή πλατφόρμα ενημέρωσης Refugees Deeply έχει υπολογίσει ότι από το 2015 έως σήμερα, έχουν διοχετευτεί στην Ελλάδα 803 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που περιλαμβάνει όλα τα κεφάλαια που έχουν εκχωρηθεί ή δαπανηθεί, καθώς και τις ιδιωτικές δωρεές.
Τι άλλο εντυπωσιακό λέει ο Guardian; Ότι ανώτερος αξιωματούχος στον τομέα της βοήθειας, υπολογίζει: ότι για κάθε 100 δολάρια που δαπανώνται για την Ελλάδα, έως και 70 δολάρια χάνονται κάπου στο δρόμο!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σπατάλης των ευρωπαϊκών κονδυλίων, κατά τον Guardian, αποτελεί το κέντρο υποδοχής «Απάνεμο» στην Λέσβο, μια εγκατάσταση αξίας 1 εκατ. δολαρίων που σχεδιάστηκε με την προοπτική να υποδέχεται 2.000 πρόσφυγες τη μέρα, αλλά δεν λειτούργησε ποτέ σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Τα διαβάσατε; Ακούσατε για τι ποσά μιλάμε; Ο οποιοσδήποτε που ακούει το ποσό και σκέφτεται τη Μόρια ή το κλουβί της ΒΙΑΛ, θα ‘πρεπε να μένει με το στόμα ανοιχτό.
Και για να μην μου πείτε ότι μιλώ με δημοσιεύματα: Τις καταγγελίες του παραιτηθέντος γγ Πρώτης Υποδοχής τις διαβάσατε; Σας είπαν κάτι;
Να πάμε παρακάτω; Μόλις χτες ο επίτροπος Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων της ΕΕ, Χρήστος Στυλιανίδης, απαντώντας στον πρόεδρο της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας, Κώστα Αγοραστό, στην Ολομέλεια της Επιτροπής των Περιφερειών, στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Ένωσης, είπε ότι «έχουν διατεθεί γύρω στα 300-350 εκατ. ευρώ μέχρι τώρα και υπάρχουν ακόμη γύρω στα 512 εκατ. ευρώ αδιάθετα, που σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα, ως τοπικές αρχές, να συνεργαστείτε με τις κυβερνητικές υπηρεσίες για να μπορέσετε να απορροφήσετε αυτά τα λεφτά, για να εξυπηρετηθούν οι πρόσφυγες και μετανάστες που είναι στην Ελλάδα».
Και τι άλλο είπε ο κ. Στυλιανίδης; Ότι άλλα 200 εκατ. ευρώ θα διατεθούν φέτος στην Ελλάδα ως ανθρωπιστική βοήθεια, μέσω των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων. Οι ΜΚΟ που λέγαμε.
Κι επειδή του τέθηκε ζήτημα ΜΚΟ, τι άλλο αποκαλυπτικό είπε;
Ότι «τα χρήματα της ανθρωπιστικής βοήθειας της ΕΕ, λόγω του Πλαισίου Αρχών Ανθρωπιστικής Βοήθειας, δεν μπορούν να διατεθούν μέσω κρατικών καναλιών.
Διατίθενται μέσω των εταίρων μας, των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων», ανέφερε και εξήγησε: «Συνεργαζόμαστε κάτω από πολύ αυστηρούς όρους διαφάνειας και λογοδοσίας, με πολύ λίγους, όχι όπως λέγεται στην Ελλάδα με πολλές ΜΚΟ, που πολλές απ’ αυτές δεν ξέρει κανείς από πού έρχονται. Έχουν διατεθεί μέχρι τώρα 200 εκατ. για τον προηγούμενο χρόνο, θα διατεθούν άλλα 200 εκατ. φέτος».
Δηλαδή 400 εκατ. το 2016 και 2017 σε ΜΚΟ.
Αν υπολογίσουμε όσα κατά καιρούς λέει ο κ. Αβραμόπουλος, ξεπερνάμε το 1 δισ. από την αρχή της κρίσης. Πού πάνε όλα αυτά τα λεφτά σας απασχολεί; Σας ενοχλεί;
Το ότι αλωνίζουν οι ΜΚΟ, ότι το κράτος απουσιάζει, ότι στήνονται νέες μπίζνες πάνω στους Πρόσφυγες, τα νησιά και τη χώρα το αναδείξατε; Το κάνατε σημαία; Το αποκαλύψατε; Το καταγγείλατε; Κινητοποιήσατε τον κόσμο; Προφανώς και όχι και πολύ φοβάμαι ότι ούτε που το ‘χετε πάρει καν είδηση.
Δεν θα αναφερθώ καθόλου στις πολλαπλές απειλές Ερντογάν. Φαντάζομαι ότι κάτι έχετε ακούσει, αν και είμαι σίγουρη ότι αδυνατείτε να τις αξιολογήσετε.
Κλείνω λέγοντας ότι το προσφυγικό είναι μείζονος σημασίας πολιτικό ζήτημα. Η Ελλάδα έχει επιλεγεί από τους πολεμοκάπηλους εταίρους και δανειστές της, να αποικιοποιηθεί και να διαλυθεί με πολλούς τρόπους.
Η εξευτελιστική επιτροπεία, τα μνημόνια, η φτώχεια και η εξαθλίωση έρχεται και δένει με τη μετατροπή των νησιών μας σε αποθήκες απελπισμένων.
Επιτέλους αντιληφθείτε τη σημασία του ζητήματος και ταυτόχρονα αντιληφθείτε και το ρόλο σας.

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ



Εξαγωγή Ολοκαυτωμάτων συνεχίζει να κάνει το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, οι ΗΠΑ και η Βρετανία, στην Υεμένη, υπό την πλήρη αποσιώπηση όλων των εγκλημάτων τους, από τα συστημικά ΜΜΕ.

Δύο χρόνια συνεχίζεται η σφαγή, γιατί οι πολίτες της Υεμένης έδιωξαν τον διεφθαρμένο τους Πρόεδρο και επέλεξαν, άλλον, μη αρεστό στις ΗΠΑ και στους Σαουδάραβες.

Λιμοκτονία και βόμβες φωσφόρου, καταστροφές υποδομών υδροδότησης και φωτισμού, καταστροφές 450.000 σπιτιών και καθημερινοί θάνατοι αμάχων.

Ακουσε κανείς τίποτα από τις τηλεοράσεις, επί 2 χρόνια;

"Ξέραμε", όμως, τα πάντα, για τα... παιδιά στο Χαλέπι, συγκινηθήκαμε με την "αυταπάρνηση" των συνεργατών της Αλ Κάϊντα, τα "Λευκά κράνη", που πήραν και Οσκαρ-άριστης ηθοποιίας προφανώς-έκλαψαν πολύ και οι αρχηγοί της Δύσης, για τα θύματά τους και ανατρίχιασε ο ντουνιάς, με τα "εγκλήματα" του Πούτιν.

Ευτυχώς, όμως, τις τρεις τελευταίες ημέρες είμαι καθαρή από πλάνα της πείνας, στη Βενεζουέλα!

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΙΑΣ ΣΦΑΓΗΣ

Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΙΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ



Νίκος Μπελογιάννης: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Στις 30 Μαρτίου του 1952 εκτελείται ο Νίκος Μπελογιάννης. Δικάστηκε και καταδικάστηκε ως κομμουνιστής με την κατηγορία της κατασκοπίας. Ο Μπελογιάννης, γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα και εντάχθηκε στο ΚΚΕ από...
μικρή ηλικία. Το 1934 συλλαμβάνεται για πρώτη φορά ενώ το 1936 θα καταδικαστεί ερήμην σε δύο χρόνια φυλάκιση για συμμετοχή σε αγροτικές κινητοποιήσεις.
Τον Μάιο του 1938 συλλαμβάνεται εκ νέου και καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκιση. Ο ‘Β παγκόσμιος πόλεμος θα τον βρει στην φυλακή από όπου το Ελληνικό κράτος θα τον παραδώσει στους κατακτητές. Το 1943 θα αποδράσει και θα ενταχθεί στο ΕΑΜ Πελοποννήσου. Το 1950 ο Νίκος Μπελογιάννης φθάνει παράνομα στην Ελλάδα έτσι ώστε να ανασυντάξει τις οργανώσεις του ΚΚΕ και να διαγράψει τους χαφιέδες. Στις 21 Δεκεμβρίου συλλαμβάνεται και κλείνεται στην φυλακή.
Η υπόθεση ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Γνωστοί καλλιτέχνες και πολιτικοί ύψωσαν την φωνή τους έτσι ώστε να δοθεί χάρη στον Νίκο Μπελογιάννη. Ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Πάμπλο Πικάσσο, ο Τσάρλι Τσάπλιν, αλλά ακόμα και ο ο Σαρλ Ντε Γκωλ είναι μερικές μόνο από τις προσωπικότητες που διαμαρτυρήθηκαν.
Παρά τις αντιδράσεις την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952 και κατά παράβαση κάθε ηθικής δεοντολογίας, οι κρατούμενοι Μπελογιάννης, Καλούμενος, Μπάτσης και Αργυριάδης μεταφέρθηκαν νωρίς το πρωί στο στρατόπεδο στο Γουδή και εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού. Ήταν τόσο μεγάλος ο φόβος των αντιδράσεων και για αυτό η εκτέλεση έγινε Κυριακή, πρακτική που δεν επιχείρησαν ούτε οι ναζί κατακτητές. Την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο Πάμπλο Πικάσο σχεδίασε και το γνωστό σκίτσο εμπνευσμένο από την φωτογραφία τη μέρα της δίκης, με την οποία ο Μπελογιάννης έγινε διεθνώς γνωστός ως “ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο”.Στην επιθμέλεια του θέματος που είχε παρουσιαστεί στην Ελεύθερη ΕΡΤ, είναι ο Χρήστος Αβραμίδης.

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η συντεχνία στρατοδικείου περιφέρειας πρωτευούσης

Προς την συντεχνία του Στρατοδικείου Περιφέρειας Πρωτευούσης.
Του Κώστα Βαξεβάνη
Σας αποκαλώ έτσι γιατί κατ’ αρχήν δεν πιστεύω πως εκπροσωπείτε ούτε τους Εισαγγελείς, ούτε τους Δικαστές της χώρας, αλλά μια κάστα που καταδυναστεύει τη Δικαιοσύνη προφασιζόμενη πως την εκπροσωπεί θεσμικά. Σας αποκαλώ έτσι, γιατί δεν δείχνετε κανένα δημοκρατικό σεβασμό στον θεσμικό ρόλο του δημοσιογράφου, τον οποίο επειδή δεν μπορείτε να καταργήσετε, ω στρατοδίκες, τον εμφανίζετε να εκπροσωπεί συμφέροντα και ό,τι άλλο θέλετε.
Μία συνάδελφός σας, η Ηλιάνα Ζαμανίκα και όχι το Documento, ανέφερε στα όργανα της Δικαιοσύνης, επίσημα, πως η Εισαγγελέας Διαφθοράς Ελένη Ράικου, απέκρυψε πληθώρα στοιχείων σοβαρών δικογραφιών. Και εσείς τι κάνατε; Βγήκατε να υπερασπιστείτε την τίμια συνάδελφο; Ζητήσατε κάθαρση στη Δικαιοσύνη και εξηγήσεις για το αν όσα καταγγέλλονται είναι αλήθεια; Τι ακριβώς κάνατε; Βγάλατε ανακοίνωση στην οποία γράφετε:
«Η Ε.Δ.Ε. χωρίς να γνωρίζει τις λεπτομέρειες και την βασιμότητα των καταγγελιών που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, διαπιστώνει εντούτοις ένα θεσμικό έλλειμμα. Η αντίφαση μεταξύ της συνταγματικής κατοχύρωσης της ανεξαρτησίας του δικαστικού λειτουργού και της δυνατότητας άσκησης αθέμιτων πιέσεων προς αυτόν, μέσω της στρατευμένης σε οικονομικο-πολιτικά συμφέροντα δημοσιογραφίας, αποτυπώνει πλήρως την σημερινή πραγματικότητα».
Δεν γνωρίζετε λεπτομέρειες αλλά αδειάζετε τη συνάδελφό σας που έχει το θάρρος που δεν έχετε εσείς. Δεν γνωρίζετε λεπτομέρειες αλλά είσαστε σίγουροι (με μια μπουρδουκλωμένη και θεσμοφανή αγραμματοσύνη) πως το πρόβλημα είναι οι πιέσεις από τη «δημοσιογραφία τη στρατευμένη σε οικονομικα-πολιτικά συμφέροντα».
Αν λοιπόν είσαστε εισαγγελείς και όχι χέστες που κρύβονται πίσω από «όργανα» πείτε ποια είναι αυτά τα συμφέροντα. Συλλάβετε και τους φορείς τους γιατί αυτό κάνουν οι εισαγγελείς, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως κονφερασιέ πολιτικών κύκλων. Αλλιώς είσαστε κοινοί συκοφάντες, φορείς των πιο άρρωστων συντεχνιακών αντιλήψεων, οι οποίοι επειδή δεν μπορούν να καταργήσουν τη δημοσιογραφία, την αμαυρώνουν και την συκοφαντούν.
Έτσι δικάζετε τον κόσμο; Με τέτοιες αποδεικτικές διαδικασίες; Πού είναι οι αποδείξεις σας; Πού είναι η υποτυπώδης ευπρέπεια που πρέπει να έχετε για να μην κατηγορηθείτε πως συγκαλύπτετε; Δεν ξέρετε, αλλά ξέρετε. Δεν θα λέγατε, αλλά λέτε. Και ξέρετε τι είναι αυτό που λέτε; Πως κανένας δεν πρέπει να σας αγγίζει. Να σας αμφισβητεί. Πολύ περισσότερο να σας θέτει υπό έλεγχο.

Πάνω απ’ όλα όμως στέλνετε το μήνυμα πως όποιος τολμάει, τίμιος δικαστής, εισαγγελέας, δημοσιογράφος, πολίτης, θα πέφτετε πάνω του να τον φάτε δημιουργώντας την ψευτοθεσμική ασπίδα των ανακοινώσεων.
Φαντάζομαι πως δεν θα σας άρεσε, να έλεγα αναπόδεικτα, πως βγάζετε ανακοινώσεις για να καλύψετε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας γιατί είσαστε στρατευμένοι σε οικονομικά-πολιτικά συμφέροντα, όμοια με αυτά αυτά που καλύφθηκαν από τα στοιχεία τα οποία δεν εστάλησαν στην Ανακρίτρια. Τα λέτε όμως για άλλους, γιατί εσείς φαντάζομαι, ω στρατοδίκες, έχετε δικαίωμα να λέτε ό,τι θέλετε. Και όταν τσακώσουν κάποιον από εσάς, θα βγάλετε ανακοίνωση πως τον στοχοποιούν και τον μάχονται.
Μπράβο σας. Αποκαλυφθήκατε, γιατί ήταν τέτοια η βιασύνη σας να καλύψετε αυτόν που θέλατε, που τελικώς εκτεθήκατε. Δεν είσαστε με τον τίμιο, ούτε θέλετε να λάμψει η αλήθεια με έρευνα για το τι έγινε. Αν θέλατε θα το λέγατε έστω. Θέλετε απλώς να είσαστε προκαταβολικά καλυμμένοι. Τώρα από τι, εσείς το ξέρετε. Γι’ αυτό αντιδράτε όπως αντιδράτε. Ευτυχώς δεν είσαστε ούτε οι Δικαστές, ούτε οι Εισαγγελείς της χώρας. Είσαστε μια θλιβερή συντεχνία που θέλει να έχει εξουσία και υπογράφει εξ ονόματός τους. Ανώνυμα πάντα.

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

*Xαρές και πανηγύρια για τις επιτυχίες στον τουρισμό και φέτος.
Γιορτάζει η κυβέρνηση, γιορτάζει η περιφέρεια, γιορτάζουν οι δήμοι...
Γιορτάζουν και το φωνάζουν, λένε, για την επιτυχία "ΤΟΥΣ"...
Αυτό το γιορτινό κλίμα προσπαθούν να περάσουν και στην κοινωνία.
Γιατί η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ του τίποτα πρέπει να υποκαταστήσει την καταβαράθρωση του άπαντος.
Κι εγώ "γιορτάζω" με την απύθμενη βλακεία των πολλών και την απέραντη κουτοπονηριά των ολίγων.

*Ολίγη σοβαρότητα παιδιά, δεν θα έβλαπτε, 
Τα έχουμε ξαναματαπεί, καθότι γνωστό το έργο.
Ξέρω θα  σας χαλάσω την ωραία ατμόσφαιρα.
Θα διαταράξω την ευωχία.
Εσείς με την εμπνευσμένη πολιτική προβολής με τα καραγκιοζιλίκια των εκθέσεων γιουσουρούμ εκτινάξατε στα ύψη τον τουρισμό...
Και μετά ξυπνήσατε!
Ας ηρεμήσει η ευρύτερη περιοχή να ξανανοίξουν οι τουριστικές αγορές να δούμε τότε τις επιτυχίες σας...

*Η ανταπόκριση των παριανών στη συγκέντρωση κατά των ανεμογεννητριών, όσο και να φιλολογούν περί του αντιθέτου ορισμένοι, δεν υπήρξε κατά την γνώμη μου ανάλογη της σοβαρότητας του θέματος και της προετοιμασίας των διοργανωτών.
Δεν δικαιολογούνται λοιπόν χαρές και πανηγύρια.
Απαιτείται συνέχιση και ένταση της προσπάθειας και το κυριότερο σοβαρότητα και ξεκάθαρο σχέδιο.

*"Εορταστικό" το κλίμα και στο εσωτερικό της τοπικής ΝΔ.
Μόνο που αντί για νταούλια και ζουρνάδες, άρχισαν τα τύμπανα του πολέμου.
Η πρώτη μάχη με αφορμή τις ανεμογεννήτριες έληξε με νίκη στα σημεία του Κωβαίου.
Οψόμεθα...

*Γλέντια και στον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ που ενώ διαμαρτύρεται για την επιχείρηση αποικιοποίησης της Πάρου λόγω ΑΠΕ, δεν έχει καταλάβει πως ολόκληρη η χώρα είναι πλέον μια κανονικότατη (εννοώ και τυπικά) αποικία με υπογραφές ΣΥΡΙΖΑ, άρα και η Πάρος...

*Γλέντια και με τους ευρωλιγούρηδες στα κανάλια της συμφοράς, όπου το τι μαλακία ξεβράζουν, δεν περιγράφεται.
Και μάλιστα σε ενισχυμένη μορφή.
Το ψέμα και η σαχλαμάρα σερβίρονται με ισχυρές δόσεις επιστημοσύνης.
Του Κώλου πάντοτε.
Γιατί όλος αυτός ο χρυσοπληρωμένος συρφετός που κουνάει άλλοτε απειλητικά κι άλλοτε διδακτικά το δάκτυλο στην κοινωνία, ζητώντας της να αποδεχθεί με το στανιό τον αργό θάνατό της -απολαμβάνοντας ωστόσο εκείνος απίστευτα εν μέσω κρίσης προνόμια- συνθέτει κατά κυριολεξία αυτό που αποκαλούμε μονολεκτικά, κωλοκατάσταση.  








Μπράβο στον Αρχιεπίσκοπο!

Δεν υπάρχει πιο τιμητική διάκριση για την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών από την απονομή μεταλλίου Α’ Τάξεως του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Και ξέρετε ποιον επέλεξε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ο Β’ να απομείνει αυτήν την ανώτατη τιμητική διάκριση για τις αθόρυβες φιλανθρωπικές υπηρεσίες.
Μα προφανώς σε εξαίρετο και αυθεντικότατο εκπρόσωπο των πιο ευαγών ιδρυμάτων αυτού του τόπου, τα οποία πανθομολογουμένως έχουν διασώσει την χώρα, την οικονομία και τους πολίτες της.
Τα ευαγή αυτά ιδρύματα τα γνωρίζετε και τα ευγνωμονείτε όλοι και όλες: είναι οι τράπεζες αυτής της χώρας.
Τον τιμηθέντα εκπρόσωπο τους μπορεί να μην συγκρατείτε, είναι ο Νικόλαος Καραμούζης, Πρόεδρος του ΔΣ της Eurobank, την τράπεζας η οποία από τον φιλάνθρωπο κ. Λάτση έχει περάσει στα χέρια ενός από τα πιο φιλανθρωπικά fund των ΗΠΑ.
Μπράβο Μακαριώτατε. Έχετε ένα εξαίρετο κριτήριο να κάνετε επιλογές πρότυπα για την κοινωνία μας και να δείχνετε τον σωστό δρόμο για το μέλλον.
Γιατί ένας τραπεζίτης είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για να καταδείξει και να συμβολίσει το δρόμο του μνημονιακού ραγιαδισμού, ιδιαίτερα στη νέα γενιά.
Ή αλλιώς να μας φανερώσει πως να ληστεύεται και να φτωχοποιείται μια κοινωνία ώστε όσοι πρωταγωνιστούν στην καταλήστευση και φτωχοποίηση της να τιμώνται γιατί ασκούν από τα “κλοπιμαία” φιλανθρωπία στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα των πιο φτωχών ανθρώπων.
Όμορφος κόσμος….
iskra

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Τα αντίμετρα της 25ης..

     Πριν από 196 χρόνια, λίγοι -στην αρχή- έλληνες πραγματικοί πατριώτες, ξεκίνησαν έναν αγώνα απελευθέρωσης ενός έθνους,
     ..και μετά από 7 χρόνια είχαν ήδη φτάσει στα πρόθυρα της δημιουργίας ενός νέου κράτους στα αιώνια αυτά πατρογονικά εδάφη,
     ..που θα στέγαζε την
ζωή του ελεύθερου έθνους.

     Στις μέρες μας, ακόμη λιγότεροι ανθέλληνες πραγματικοί προδότες, μέσα σε 7 χρόνια και για δικό τους αποκλειστικά συμφέρον υποδούλωσαν ξανά αυτό το έθνος, και ξεπούλησαν την περιουσία του κράτους,
     ..αφήνοντας έναν λαό να δυστυχεί και να χειμάζεται, έρμαιο διεθνών τοκογλύφων και ευρωπαίων πολιτικών απατεώνων.

     Αν οι σημερινοί προδότες ζούσαν στην εποχή των τότε πατριωτών-ηρώων θα ήταν οι κοτζαμπάσηδες, οι προεστοί της εποχής, οι υπέρμαχοι της "νομιμότητας" των φόρων του σουλτάνου, και της "κανονικότητας" του ραγιά,
     ..αυτοί που θα προτιμούσαν των οθωμανικό ζυγό προκειμένου να μη χάσουν τα αξιώματα και τα γρόσια τους,
     ..αυτοί που απ' την πρώτη στιγμή θα έβαζαν -έβαλαν- εμπόδια και θα διέβαλλαν την Επανάσταση, που θα απειλούσαν τον λαό με "οθωμανικούς μονόδρομους", 
     ..και που τελικά όταν θα έβλεπαν κατά που γέρνει ο αγώνας, θέλοντας και μη, θα προσχωρούσαν στο στρατόπεδο των νικητών σαν γνήσιοι δειλοί και καιροσκόποι.

     Το αστείο και συνάμα εξοργιστικό είναι πως οι σημερινοί κοτζαμπάσηδες της τρόϊκας,
     ..περιφέρουν την λιμασμένη και γελοία ύπαρξή τους κάθε φορά τέτοιες μέρες σε γιορτές και εκδηλώσεις, και εκφωνούν πανηγυρικούς, εκθειάζοντας την τόλμη και τον πατριωτισμό των ηρώων του '21,
     ..οι οποίοι ήρωες αν μπορούσαν για μιά στιγμή να ξαναζήσουν δεν θα χαράμιζαν δυό δράμια σάλιο ούτε για να τους φτύσουν.

     Δυστυχώς μαζί μ' αυτούς, γιορτάζει -ποιός ξέρει τί- κι ένα μεγάλο μέρος του λαού,
     ..αποτελούμενο απ' τους μενουμευρώπηδες παρέα με τους ισάξιούς τους "καναπεδάτους".
     Προφανώς γι αυτούς το νόημα της γιορτής και της επετείου είναι καμιά αργία αν δεν συμπέσει η επέτειος με σαββατοκύριακο, κάνας μπακαλιάρος με σκορδαλιά, και το μίνι των μαθητριών στις παρελάσεις.
     Αν δεν ήταν αυτό το νόημα της επετείου γι αυτούς,
     ..αν ήταν ο πραγματικός θαυμασμός και σεβασμός για τους ήρωες εκείνους
     ..αν ήταν η υπόσχεση και η προσπάθεια μίμησής τους,
     ..τότε δεν θα βρισκόμασταν στην κατάσταση που είμαστε. 

     Για όσους νοιώθουν -νοιώθουμε- το πραγματικό νόημα της επετείου
     ..ενός λεπτού σιγή για την μνήμη των ηρώων,
     ..και μιά υπόσχεση μέσα μας, στον εαυτό μας, για το τί πρέπει,
     ..είναι αρκετά.

     Οι υπόλοιποι ας ξεφαντώσουν μέσα στην υποκρισία τους,
     ..μέσα στα μνημόνια, τα eurogroups,
     ..και τις "αξιολογήσεις"!..

Πουτάνες όλου του Νότου, ενωθείτε

Αν ο κ. Ντάισελμπλουμ εκφράσθηκε σε άθλιο επίπεδο, εμείς που είμαστε καλύτεροι, μπορούμε να εκφρασθούμε σε ένα αθλιότερο. Το έργο ανέλαβε
η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία με έναν αριμάνειο ελιγμό πέρασε μέσα από τις «διεμφυλικές ταυτότητες»(;!) και αναβάθμισε την εθνική Ελλάδος, Μπουμπουλίνα και Μαυρογέννους, σε ένα πουταναριό που δεν χαρίζει κάστανα. Ορθώθηκε ως άλλη Μελίνα Μερκούρη η κυρία Αναγνωστοπούλου, ως άλλη Αθηνά Πρόμαχος, κι έβαλε τους σεξιστές στη θέση τους – δηλαδή στην Κομαντατούρ που θα αρμέγει την Ελλάδα τα επόμενα 99 χρόνια. Στιγμές
δόξας με μεγάλο ποσοστό (τηλεθέασης Survivor) να χειροκροτεί την κυρία Σία για ευκλεείς δηλώσεις που θα ζήλευαν ο Καβάφης κι ο Σολωμός, ο Ρήγας Φεραίος και ο Σεφέρης – τέτοιοι πολίτες είμαστε εμείς και τέτοιους το Γένος μας βγάζει, όπως τη Σία, που σε κρίσιμες στιγμές τοξεύει από τη φαρέτρα της Αντιγόνης και πετυχαίνει με το υγρόν πυρ του Επιτάφιου
όλους τους αχρείους του Βορρά που έχουν συνυπογράψει μαζί της το Συμβόλαιο Θανάτου της Ελλάδας– ε ρε γλέντια, που έλεγε και ο Καραγκιόζης.

Oμως, η κυρία Αναγνωστοπούλου είναι η συνέχεια ενός θαύματος. Του θαύματος που έχουν πετύχει οι χρήσιμοι ηλίθιοι σε αυτήν τη χώρα εδώ και τριάντα χρόνια. Έτσι, για μιαν ακόμα φορά ο δημόσιος διάλογος για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 εξαντλήθηκε στο αν πρέπει να γίνονται ή όχι οι παρελάσεις, στο αν υπήρξε ή όχι κρυφό σχολειό, αν σφάξανε οι Έλληνες τους Τούρκους στην Τριπολιτσά, αν πέταξαν οι Σουλιώτες τις γυναίκες τους (παλιοπουτάνες) στον Ζάλογγο με τα ίδια τους τα χέρια για να το σκάσουν πιο εύκολα, αν ο Μπάυρον είχε «διεμφυλική ταυτότητα», αν όσοι τα έκαναν όλα αυτά ήξεραν ότι είναι Έλληνες ή αν τους το δίδαξαν μετά οι Ουρσουλίνες και άλλα τέτοια
ωραία, επιπέδου κομπλεξικών του Νότου. Δεν πρέπει να μεθάμε από το «Αθάνατο Κρασί του ΄21» – το αλκοόλ κάνει κακό στην υγεία. Και μην ακούμε από ΓκάτσοΠαλαμά, ΣεφέρηΡίτσο και Ελύτη, θα κουφαθούμε.
Αυτός είναι ο Θρίαμβος των Ηλιθίων: Αν ένας τοκογλύφος έχασε τα λεφτά του στην Επανάσταση («Βήμα» της προπερασμένης Κυριακής) ή αν τα ανέκτησε! Αυτός είναι ο Θρίαμβος των Ηλιθίων: η αναγωγή του ήσσονος σε μείζον. Στο καφενείο των αμνημόνων. Σε αυτήν τη γλίτσα που για να εκφρασθεί εν παραβολαίς μπορεί να συνθέσει μόνο το μανιφέστο της Πουτάνας του Νότου. Με το Survivor να κορυβαντιά και να χειροκροτεί, με τη διαπραγμάτευση της Αλαμάνας να στέλνει περήφανο χαιρετισμό στις κατασχέσεις.
Ήθελα μόνον να ρωτήσω, αν στις Πουτάνες του Νότου συμπεριλαμβάνονται τα κορίτσια που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, οι γιοί μας και οι κόρες μας, η μάνα μας και ο πατέρας μας, αν στις Πουτάνες του Νότου συμπεριλαμβάνονται η σύζυγος του Πρωθυπουργού και ο Πρωθυπουργός, οι γυναίκες βουλευτές και Υπουργοί, οι καθαρίστριες, οι γιατρίνες και οι άνεργες – σε ποιους και σε ποιες
απευθύνεται η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, όταν μας καλεί να συνυπογράψουμε ως Πουτάνες του Νότου αυτό το θριαμβικό μανιφέστο του Πτωχοπροδρομισμού και της κλάψας του;
«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα» τώρα βρωμάει θανατίλα, λεονταρισμούς της δεκάρας κι άγριο προσκύνημα μπροστά ωμοφάγους.

Εκεί
 που κρέμαγε ο Καραϊσκάκης τον «μπούτζον του» (πράγμα κάργα σεξιστικό), εκεί που ο Καραϊσκάκης έλεγε «άμα ζήσω, θα σας γαμήσω» (πράγμα πολύ κάργα σεξιστικό), εμείς σήμερα λέμε «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλοιώς» και όταν μας πηδάτε να βάζετε και έναν αστερίσκο…
*Πηγή: enikos.gr

Στην Εξεταστική για την υγεία... κι ο Αβραμόπουλος με τα εκατομμύρια για τα εμβόλια;

Ξέρετε... εκείνα τα εκατομμύρια που πληρώνει ακόμη με αίμα ο ελληνικός λαός και που ο γιωργάκης θα τον έστελνε φυλακή...
Στιγμές μνημονιακής ευτυχίας... κι οι προμήθειες εκατομμυρίων για τα εμβόλια συνεχίζονται... πλήρωνε μαλάκα Έλληνα! (11 Ιούνη 2014)
 
Ένα είναι σίγουρο... ο ΣΥΡΙΖΑ τα ξέχασε εκείνα τα εκατομμύρια! Τώρα ενδιαφέρεται για τα εκατομμύρια του Επίτροπου για το "μεταναστευτικό"... 
sibilla

ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΤΕ...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΟΒ ΠΑΡΟΥ ΚΚΕ

Χαιρετίζουμε τη μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας του παριανού λαού, κατά της εγκατάστασης των αιολικών πάρκων στη Πάρο. H πλήρης απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας είναι πολιτική της ΕΕ και προωθείται με διάφορες παραλλαγές σε όλα τα κράτη - μέλη της, πολύ πριν από την εκδήλωση της κρίσης.Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η σχεδιαζόμενη εγκατάσταση μεγάλων αιολικών πάρκων στα νησιά των Κυκλάδων και του Βόρειου Αιγαίου και η διασύνδεσή τους με το ηπειρωτικό εθνικό σύστημα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.Αυτή την πολιτική, την προσυπέγραψαν και την αποδέχονται όλες οι κυβερνήσεις από το 2006 μέχρι σήμερα .
To ΚΚΕ προειδοποιεί για τις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνέπειες αυτής της πολιτικής, εδώ και πολλά χρόνια .Οι λεγόμενες «πράσινες επενδύσεις» δεν απαντούνστις ενεργειακές ανάγκες της χώρας και του λαού.
Στηρίζουμε και μετέχουμε με όλες μας τις δυνάμεις στον αγώνα σύγκρουσης του παριανού λαούμε μια δρομολογημένη πολιτική και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα για να ανατραπούν ειλημμένες αποφάσεις.
Ο οργανωμένος , μαζικός και επίμονος αγώνας των παριανών και όλων των νησιωτών με ξεκάθαρους στόχους, είναι αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την θετική έκβαση αυτού του αγώνα.
Όπως σταθήκαμε με συνέπεια και πράξεις στο πλάι των νησιωτών όλα αυτά τα χρόνια, συνεχίζουμε, παλεύουμε και διεκδικούμε:
 Να ανακληθούν οι άδειες εγκατάστασης των αιολικών πάρκων στα νησιά μας.
 Να ικανοποιηθούν οι ενεργειακές ανάγκες των νησιών,με φθηνό και επαρκές ρεύμα για τα λαϊκά στρώματα και τις μικρές επιχειρήσεις, με ελαχιστοποίηση των επιδράσεων στο περιβάλλον και ενεργειακή ασφάλεια με μόνιμο προσωπικό και σύγχρονα δικαιώματα.
Όχι στην πολιτική απελευθέρωσης της ενέργειας που θυσιάζει τα λαϊκά δικαιώματα προς όφελος της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων.
ΚΟΒ Πάρου του ΚΚΕ
Πάρος 26-3-2017

Στουρνάρας και Καραϊσκάκης...

Ξέρετε ποιός ήταν ο Νικόλαος Στουρνάρας ή Στορνάρης; Ήταν οπλαρχηγός από τα Στουρναρέϊκα της Αιτωλοακαρνανίας. Παλικάρι με προσφορά - αν και υπήρξε κι αυτός θύμα των πολιτικάντηδων της ξεπούλας τύπου Α. Μαυροκορδάτου - έπεσε εντέλει υπέρ πατρίδος στην έξοδο του Μεσολογγίου το 1826.
Που να ήξερε ο δύσμοιρος ότι το όνομά του θα το διασύρει σήμερα ένας άλλος Στουρνάρας, ονόματι Ιωάννης, διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος. Ο σύγχρονος επίγονος κάθε λογής επιτηδείων της ξεπούλας, βγήκε από τις στήλες της Καθημερινής για να επιδείξει μια ακόμη φορά την απίστευτη κακοήθεια και το προσβλητικά χαμηλό επίπεδο που διαθέτει.
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει καμιά πολύ μακρινή συγγένεια ανάμεσα στους δυο. Αν υπάρχει, τότε θα πρόκειται για ιστορική διαστροφή. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Η συνέντευξη του σύγχρονου Στουρνάρα στην Κυριακάτικη Καθημερινή μου έφερε στο νου - λόγω και της εθνικής επετείου - έναν διάλογο ανάμεσα στον παλιό οπλαρχηγό και τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Στη συνέντευξη του νεότερου Στουρνάρα να είστε σίγουροι θα ξαναγυρίσουμε. Προς το παρών ας αρκεστούμε στο παλιό εξαιρετικά διδακτικό περιστατικό ανάμεσα Στουρνάρα και Καραϊσκάκη.
Όταν ο Νικόλαος Στουρνάρας ξεγελάστηκε να εκστρατεύσει στην Άρτα υπό την ηγεσία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, πήγε μαζί με το Νότη Μπότσαρη να συμβουλευθεί τον άρρωστο και κατάκοιτο Καραϊσκάκη. Ο "γιός της Καλογριάς" τους ρωτά γιατί αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον Μαυροκορδάτο. Κι αυτοί του απαντούν:
«Και ημείς δεν ηξεύρομεν. Πηγαίνουμε εις τον Μαχαλάν και όπου μας διορίση η Κυβέρνησις, εκεί θέλει εκστρατεύσωμεν.»
Τότε ο αθυρόστομος Καραϊσκάκης, που δεν μασούσε τα λόγια του, τους ανταπαντά:
«Ποια Κυβέρνησις; Το τζιογλάνι του Ρείζ – έφέντη ό τεσσερομάτης; [Έτσι αποκαλούσε o Καραϊσκάκης τον διοπτροφόρο Μαυροκορδάτο]. Ποιοι τον έκαμαν Κυβέρνηση; Εγώ κι άλλοι δεν τον γνωρίζομεν! Ή σύναξεν δέκα ανόητους και τον υπέγραψαν δια τας ιδιοτέλειας των; Ιδού ποιοι τον υπέγραψαν: Πρώτον εσύ, όπου όλα τα πράγ¬ματα θέλεις να έρχονται με το ζουρνά, ο Σκαλτζάς, όπου δεν είναι άλλο παρά καμπάνα μπαγκ – μπαγκ, ό Μακρής ό μακρολαίμης όπου μόνον το κεφάλι ηξεύρει να ταράζη, ο Μήτζιος Κοντογιάννης, η που¬τάνα, όπου αν ήταν γυναίκα, δεν εχόρταινεν μέ 80.000 φορές την ώραν, ο ξυνόγαλος Γιώργος Τσιόγκας, όπου στραβώνει τα χείλια του με το τζιμπούκι και δεν ηξεύρει τι του γίνεται και ο αδελφός μου ο Στορνάρης, ο ψεύτης. Δεν τον υπέγραψεν ο μπούτζος μου και να ιδώ την εκστρατείαν σας.»
Η εκστρατεία είχε την κατάληξη που πρόβλεψε ο Καραϊσκάκης. Το τζιογλάνι τεσσερομάτης είχε κάνει τη δουλειά του. Όπως ακριβώς κάνουν τη δουλειά τους και τα σημερινά Τζογλάνια της Μέρκελ και της Ευρώπης.
Όσο για την τότε κυβέρνηση, ισχύει ότι και για τις σημερινές. Να γιατί η απάντηση του Καραϊσκάκη ισχύει περισσότερο σήμερα και για τον σύγχρονο Στουρνάρα. Και σαν υπογραφή, ας τους δηλητηριάσουμε την βεβαιότητα ότι θα την σκαπουλάρουν από την οργή ενός ολόκληρου έθνους, με την ίδια υπόσχεση που έδινε ο Καραϊσκάκης σ' αυτούς που έτρεχαν να ξεπουλήσουν το γένος των ραγιάδων.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Εν αρχή ην το χρέος!

Κανείς δεν μπορεί να μιλά για διέξοδο, αν πρώτα δεν ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στο χρέος. Όποιος τα μασάει στο ζήτημα του χρέους, ή όποιος το μεταχειρίζεται ως ένα δευτερεύων ζήτημα, τότε επιδιώκει - ηθελημένα ή αθέλητα - να πάρει στο λαιμό του τον κόσμο και τη χώρα.
Στις 19 Μαρτίου ημέρα Κυριακή οργανώνεται στο Royal Olympic η πρώτη και μοναδική στο είδος της ημερίδα για την αντιμετώπιση του χρέους. Σ' αυτήν θα αναλυθεί ο χαρακτήρας του χρέους και θα εξηγηθεί ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα οφείλει να μην το αναγνωρίσει και να το διαγράψει στο σύνολό του. Γιατί στο σύνολό του; Διότι πολύ απλά τα ελληνικά νοικοκυριά δεν είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν ούτε καν το 1% του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους της χώρας. Μόνο με νέες φοροεπιδρομές και άγρια λιτότητα μπορεί να εξυπηρετηθεί έστω και ελάχιστο μέρος του χρέους.
Στην ημερίδα θα υπάρξουν - κι αυτό συμβαίνει πάλι για πρώτη φορά - τοποθετήσεις κι από άλλες δυνάμεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου, που θα αναπτύξουν τη δική τους επιχειρηματολογία για την αντιμετώπιση του χρέους. Επιτέλους θα υπάρξει διάλογος.

Τι θα κάνουμε με το χρέος της χώρας;
Το δημόσιο χρέος δεν είναι ένα απλό δημοσιονομικό μέγεθος. Αντίθετα είναι το βασικό μέσο καθυπόταξης της χώρας και επιβολής ενός καθεστώτος που επίσημα στη διεθνή νομολογία χαρακτηρίζεται ως καθεστώς κατοχής. Πώς μπορούμε να πάμε σε ένα νέο εθνικό νόμισμα, σε μια νέα δραχμή, αν πρώτα και κύρια δεν ξεμπερδέψουμε με το χρέος;
Στο ερώτημα αυτό άλλοι, όπως το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απαντάνε με απλά συνθήματα (διαγραφή του χρέους) χωρίς να κάνουν τον κόπο να απαντήσουν στο πώς. Προφανώς ονειρεύονται ότι μια νέα επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα θα τους λύσει το πρόβλημα. Ή απλά δεν τους καίγεται καρφί γιατί ούτε που διανοούνται ότι οφείλουν να θέσουν άμεσα ζήτημα εξουσίας.
Άλλοι πάλι, όπως ο κ. Χιόνης - προσφάτως "δραχμιστής" κι αυτός - το ξεπερνά λέγοντας ότι θα αντιμετωπιστεί μέσα από διαπραγμάτευση με την ΕΚΤ. Τώρα τι σόι διαπραγμάτευση μπορείς κανείς όταν το κράτος σου δεν είναι καν κυρίαρχο υπό το καθεστώς των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, ανήκει στη σφαίρα της φαντασιοπληξίας.
Υπάρχει βέβαια και η άποψη που συμμερίζεται η ομάδα Λαπαβίτσα, ότι φεύγοντας από το ευρώ μπορείς να διαπραγματευθείς με τους δανειστές τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Το υπόλοιπο θα το πληρώσεις σε νέες δραχμές. Κατανοούμε λοιπόν το γιατί ο κ. Λαπαβίτσας προτιμά τους ακαδημαϊκούς μονολόγους, όπου μπορεί εκ του ασφαλούς να ισχυριστεί ότι θέλει προκειμένου να εκθέσει σε εύκολο διασυρμό όλες τις προτάσεις για διαγραφή χρέους και έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ.
Καταρχάς, οι καλοί μας φίλοι δεν μας εξηγούν πόσο από το υφιστάμενο δημόσιο χρέος μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί ο Έλληνας εργαζόμενος και η οικονομία. Πόσο; 10%; 30%; Μήπως 5% ή 1%; Γιατί δεν μας λένε; Γιατί πολύ απλά δεν ξέρουν. Ούτε τους καίγεται καρφί. Αφετηρία της θέσης δεν είναι η αντικειμενική κατάσταση του εισοδήματος των νοικοκυριών και της οικονομίας, αλλά ο τρόμος μπροστά στην αναμέτρηση. Τρέμουν την αναμέτρηση με τους δανειστές και φαντασιώνονται ανυπόστατα σενάρια διαπραγμάτευσης, όπου η χώρα μας θα αναγνωρίσει το χρέος και θα συνεχίσει κατά ένα μέρος να το πληρώνει.
Δεν έχει καμιά σημασία αν μια τέτοια τοποθέτηση φαλκιδεύει χωρίς κανενός είδους προοπτική την έξοδο από το ευρώ. Δεν τους ενδιαφέρει καν το αν προτείνουν νέα άγρια λιτότητα υπό καθεστώς εξόδου από το ευρώ. Εκτός κι αν εννοούν ότι θα μπουν σε διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και όπου καθίσει η μπίλια. Ότι δηλαδή έκανε κι ο ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο εξάμηνο του 2015. Σωθήκαμε!
Όσοι από εμάς ασχολούμαστε με το άθλημα της εκπόνησης προτάσεων, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι σήμερα το μέσο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα υστερεί κατά 20% από το αναγκαίο εισόδημα που οφείλει να διαθέτει προκειμένου να καλύψει τις βασικές καταναλωτικές δαπάνες. Και μια οικονομία δεν ανακάμπτει χωρίς να υπάρχει διαθέσιμο εισόδημα που, αφενός, να καλύπτει πλήρως τις βασικές καταναλωτικές δαπάνες και, αφετέρου, να δημιουργεί οριακή αποταμίευση. Δηλαδή να αφήνει και κάτι στην άκρη για τον μεσομακροπρόθεσμο οικονομικό προγραμματισμό του νοικοκυριού.
Τι προτείνουν λοιπόν οι καλοί μας φίλοι; Σε συνθήκες ανυπαρξίας εισοδήματος ακόμη και για βασικές καταναλωτικές δαπάνες, να καλέσουν τα νοικοκυριά να συνεχίσουν να εξυπηρετούν μέρος του χρέους. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει: είτε νέος δανεισμός, είτε νέες φοροεπιδρομές και λιτότητα.
Όσο για τη δραχμοποίηση του χρέους, τι να πει κανείς. Το χειρότερο αποτέλεσμα δεν θα είναι ο πληθωρισμός, αλλά η έκθεση της νέας δραχμής στις άγριες επιθέσεις των κερδοσκόπων στη διεθνή συναλλαγματική αγορά με μόνο σκοπό να εξαναγκάσουν τη νέα Τράπεζα της Ελλάδος να εξαντλήσει τα όποια συναλλαγματικά της διαθέσιμα στην υποστήριξη του εθνικού νομίσματος. Αυτό έκαναν για πάνω από μια δεκαετία στην Αργεντινή της Φερνάντεζ.
Έτσι η νέα ΤτΕ θα αναγκαστεί να αναζητήσει νέο συνάλλαγμα με δανεισμό από τις διεθνείς αγορές. Και μόλις το κάνει αυτό, η Ελλάδα θα ξαναμπεί στο φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας. Όπως συμβαίνει σήμερα με την Αργεντινή, η οποία βγήκε στις αγορές για δανεισμό και έχασε ότι είχε πετύχει με τη διαγραφή του 70% του χρέους της.
Επομένως τι κάνουμε; Οφείλουμε ευθύς εξαρχής να μην αναγνωρίσουμε το δημόσιο χρέος. Στο σύνολό του. Να το καταγγείλουμε ως παράνομο, καταχρηστικό και απεχθές. Όχι με επιτροπές λογιστικού ελέγχου, αλλά ως προϊόν και πολιτικό μέσο επιβολής καθεστώτος κατοχής της Ελλάδας και κατάλυσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ελληνικού λαού με πρώτο το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης. Μόνο έτσι μπορεί να σβήσει το σύνολο του χρέους, χωρίς κανείς να μπορεί να το επαναφέρει. Ταυτόχρονα με την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ.

Η ΚΕΠ-ΟΣΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ

Καμιά περιβαλλοντική, ενεργειακή ή αναπτυξιακή πρόθεση δεν υπάρχει πίσω από τις ανεμογεννήτριες (τις έχουμε αναλύσει στις ημερίδες και στις συναντήσεις ), παρά μόνο αποικιοκρατικού τύπου δεσμεύσεις απέναντι στις χώρες δανειστές που τις κατασκευάζουν και εξυπηρέτηση μερικών συμφερόντων ιδιωτών, σε βάρος του οικονομικού συμφέροντος των κατοίκων των νησιών.
Ως δημοτική παράταξη ζητούμε να εξαιρεθούν η Πάρος και τα τρία άλλα νησιά από το πρόγραμμα εγκατάστασης ανεμογεννητριών.
Σε αυτό τον παραλογισμό μόνο η αντίσταση της κοινωνίας μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στη μετατροπή του νησιού μας σε αιολικό πάρκο.
ΚΕΠΟΣΑ

Ζήτω ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του ελληνικού έθνους!

Για τους αποικιοκράτες της Ευρώπης ο αγώνας για την ελευθερία των Ελλήνων που ξέσπασε το 1821 δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια αυθαιρεσία βάρβαρων ληστών και κατσαπλιάδων εναντίον του σεβάσμιου και καλοπροαίρετου Σουλτάνου. Οι κατσαπλιάδες που ξεσηκώθηκαν δεν είχαν στο νου τους μόνο το λουφέ και τη λεηλασία. Κι όταν το ματοκύλισμα πήρε διαστάσεις άνευ προηγουμένου, τότε επενέβησαν οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι, μπας και σταματήσουν το κακό. Και κυρίως να εκπολιτίσουν τους βάρβαρους ανατολίτες, που είχαν και έχουν το θράσος να θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους του ηρωικού γένους των αρχαίων Ελλήνων.
Αυτά έλεγαν τότε κι αυτά συνεχίζουν να λένε και σήμερα. Μας το λένε καθαρά ακόμη και με δηλώσεις τους ακόμη και σήμερα. Η πρόσφατη δήλωση Ντάιζεμπλουμ, αποτελεί απλά το κερασάκι στη σαντιγί. Αυτά παπαγαλίζουν και τα ανδράποδα της αμορφωσιάς και της ηλιθιότητας μέσα στη χώρα μας.

Οι Έλληνες πρέπει να ξεχάσουν την ιστορία τους και να σιχαθούν τους αγώνες του έθνους και του λαού τους για την πολυπόθητη ελευθερία. Ιδιαίτερα σήμερα που διακυβεύεται η ίδια η επιβίωσή τους.
Ο Έλληνας σήμερα πρέπει να αισθάνεται ένοχος για τον πατριωτισμό του. Πρέπει να ξεχάσει ότι «ο πατριωτισμός, όπως γράφει ο Λένιν, είναι ένα από τα πιο βαθιά αισθήματα, ριζωμένα λόγω της ύπαρξης επί αιώνες και χιλιετίες ξεχωριστών πατρίδων» (Λένιν, Άπαντα τ. 37, σ. 190). Και οι ξεχωριστές πατρίδες είναι σύμφυτες με τους ξεχωριστούς ανθρώπους. Πάνω στο έδαφος της ξεχωριστής πατρίδας αναπτύσσεται ιστορικά ο ξεχωριστός τρόπος ζωής κάθε ανθρώπου, τα ήθη και τα έθιμά του, οι πεποιθήσεις και η κοινωνική του συνείδηση, οι αγώνες του για δικαιώματα και ελευθερία.
Η παγκόσμια ιστορία του ανθρώπινου γένους δεν υφίσταται ως ανθρωπολογία, ή ζωολογία, αλλά ως διαλεκτική ενότητα της ιστορικής πορείας κάθε ξεχωριστής πατρίδας και του τρόπου που διαμορφώνεται ιστορικά από τους κοινωνικούς αγώνες και τις αγωνίες των ανθρώπων που την συγκροτούν. Μέσα από την πατρίδα του ο ιστορικός άνθρωπος αποκτά προσωπικότητα, πολιτισμό και τέχνη, αλλά και την ικανότητα να κατανοεί με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο τον κόσμο ευρύτερα. Ανάλογα με τα όρια της εποχής του.
Χωρίς πατρίδα δεν υφίσταται ιστορικός άνθρωπος. Η ιστορία του δεν είναι πια η διαφορετικότητα και η εξέλιξη των κοινωνιών του στο πέρασμα των χρόνων, αλλά η ιστορία του ζωικού είδους με την ονομασία άνθρωπος.
Αυτό το είχαν καταλάβει οι άνθρωποι από την πρώτη στιγμή που τους δόθηκε η ευκαιρία να εγκατασταθούν σε οικισμούς και αργότερα σε πόλεις αποκτώντας για πρώτη φορά στην ιστορία τους πατρίδα. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα καταριέται όποιον είναι "ἀφρήτωρ, ἀθέμιστος, ἀνέστιος", δηλαδή χωρίς ανάγκη πατρίδας, διότι αυτός "πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος".
Με τη σειρά του ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του θεωρεί εκείνον που δεν έχει ανάγκη πατρίδας, δηλαδή Πόλης, κτήνος ή Θεό: "Απ' αυτό συνάγεται ότι η πόλη αποτελεί μια φυσική πραγματικότητα και ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ζώο πολιτικό, και ότι αυτός που εξαιτίας της φύσης του και όχι εξαιτίας των περιστάσεων ζει εκτός πόλεως είναι είτε φαύλος είτε κάτι καλύτερο από άνθρωπος, όπως ακριβώς είναι και εκείνος που αποδοκιμάστηκε από τον Όμηρο: ο άνθρωπος χωρίς συγγενικούς δεσμούς, χωρίς νομικές δεσμεύσεις και χωρίς σπίτι..."
Άνθρωπος γενικά δεν υπάρχει. Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα δεν είναι άνθρωπος εκ φύσεως, αλλά κτήνος ή Θεός. Κι επειδή δεν μπορεί να είναι Θεός - ότι κι αν νομίζει ο ίδιος για τον εαυτό του - τότε είναι κτήνος. Ικανός μόνο για κτηνωδίες. Υποβιβάζεται σε αγελαίο ζώο, σε νομάδα τροφοσυλλέκτη χωρίς κοινωνική συνείδηση, ιστορική συνέχεια και ταυτότητα.
Ενώ η διαφορετικότητα της ξεχωριστής προσωπικότητας που οφείλει να διακρίνει κάθε κοινωνικό άνθρωπο υποβιβάζεται σε ζωώδη αντανακλαστικά και συμπεριφορές, που γεννούν εκ φύσεως το μίσος και την απανθρωπιά. Πρόκειται για ένστικτα και συμπεριφορές που μπορούν να μόνο σε απάνθρωπες κοσμικές ή απόκοσμες εξουσίες.
Δεν είναι εγωιστική η αξίωση να σου ανήκει μια πατρίδα για να της ανήκεις. Είναι η προϋπόθεση της διαφορετικότητας σου, το πόσο αληθινά ξεχωριστή προσωπικότητα είσαι σαν κοινωνικός άνθρωπος. Πόσο ανοιχτούς ορίζοντες διαθέτεις για να κατανοήσεις, να συμπαθήσεις και να υπερασπιστείς το θεμελιώδες δικαίωμα του καθενός, να κάνει τις δικές του επιλογές, να είναι διαφορετικός, να έχει τις δικές του ρίζες και τη δική του ιστορία, να διάγει τον τρόπο ζωής που αυτός προτιμά χωρίς να τον επιβάλλει σε κανέναν άλλον, να έχει τη δική του ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία και συναίσθηση του κόσμου.
Και χωρίς να ξέρεις να αγαπάς τους δικούς σου, χωρίς να δένεσαι με τον τόπο σου, με τον πολιτισμό που σε γαλούχησε από το πρώτο μητρικό γάλα, με τον τρόπο που σε κοινωνικοποιεί η ίδια η πατρίδα σου μέσα απ' όλες τις αντιξοότητες και τις αντιθέσεις, όσο τραυματικές ή ασυμφιλίωτες κι αν είναι, δεν θα μάθεις τίποτε άλλο εκτός από το να μισείς. Τους πάντες και τα πάντα. Δεν θα μάθεις ποτέ ποιός αληθινά είσαι και πού ανήκεις. Θα ξέρεις να μετράς τον εαυτό σου μόνο με μέτρο τον εγωισμό σου και με όσα αποκτάς -ανθρώπους, ζώα, πράγματα και πλούτη.
Η αίσθηση της κοινωνίας που αποκτά κάθε φορά ο άνθρωπος εξαρτάται σχεδόν απόλυτα από τον τρόπο που κατανοεί, συνδέεται και διεκδικεί την πατρίδα του. Ο Κολοκοτρώνης έλεγε στα απομνημονεύματά του: "Η κοινωνία των ανθρώπων ήταν μικρή, δεν είναι παρά η επανάστασίς μας οπού εσχέτισε όλους του Έλληνας. Ευρίσκοντο άνθρωποι οπού δεν εγνώριζαν άλλο χωριό μακριά μίαν ώρα από το ειδικό τους. Την Ζάκυνθο την ενόμιζαν ως νομίζομεν τώρα το μηκρότερο μέρος του κόσμου. Η Αμερική μας φαίνεται ως πως τους εφαίνετο αυτών η Ζάκυνθος, έλεγαν εις την Φραγκιά."
Η επανάσταση του 1821 διέλυσε τη στενότητα του τοπικισμού και την μεσαιωνική αυτάρκεια της μιζέριας. Ταύτισε για πρώτη φορά το έθνος - που ο Ηρόδοτος το προσδιόριζε ως "αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα..." - με την πατρίδα. Κι έτσι για πρώτη φορά ο σύγχρονος Έλληνας αυτοδίκαια απέκτησε θέση στον κόσμο, στη νεώτερη παγκόσμια ιστορία, όχι ως κειμήλιο ή ευτελισμένο απομεινάρι του ηρωικού του παρελθόντος - όπως τον ήθελαν οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι - αλλά ως διακριτική, ξεχωριστή ιστορική οντότητα. Να γιατί η ελευθερία συνδέθηκε αδιάρρηκτα με τον αγώνα για μια ελεύθερη πατρίδα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πατριωτισμός που διακατέχει όλους τους Έλληνες είναι ίδιος. Ο πατριωτισμός από την εποχή της αρχαιότητας των ελληνικών πόλεων εξαρτιόταν από τον ιδιωτικό πλούτο. Ο βαθύς διαχωρισμός σε πλούσιους και φτωχούς δίχασε και τον ίδιο τον πατριωτισμό. Ο πατριωτισμός της επανάστασης του 1821 εμφανίστηκε διχασμένος από την πρώτη κιόλας στιγμή. Άλλος ο πατριωτισμός του χωριάτη που ζώστηκε τ' άρματα ενάντια στον τύραννο κι άλλος ο πατριωτισμός του προύχοντα, του κοτζαμπάση, του τουρκοχριστιανού - όπως τους ονόμαζαν τότε - του φαναριώτη τυχοδιώκτη.
Να γιατί η επανάσταση από την πρώτη κιόλας στιγμή - από την επομένη της απελευθέρωσης της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου - χωρίστηκε σε δυο κόμματα, σε δυο πολιτικές μερίδες. Από τη μια το κόμμα των στρατιωτικών ή το επαναστατικό κόμμα - όπως το χαρακτήριζαν οι διπλωμάτες των μεγάλων δυνάμεων της Ιερής Συμμαχίας - και από την άλλη το κόμμα των αρχόντων, ή ολιγαρχικό κόμμα, ή ευρωπαϊκό κόμμα.
Ο Λαμαρτίνος έλεγε τον 19ο αιώνα: "Υπάρχουν δυο είδη πατριωτισμού. Ένας που τον αποτελούν όλα τα μίση, όλες οι προλήψεις, όλες οι αδρές αντιπάθειες που τρέφουν οι λαοί ο ένας για τον άλλο (...). Υπάρχει ένας άλλος πατριωτισμός, που τον αποτελούν, αντίθετα, όλες οι αλήθειες, όλες οι δυνατότητες, όλα τα δικαιώματα που διαθέτουν από κοινού οι λαοί. Σύμφωνα μ' αυτόν τον πατριωτισμό, αγαπώντας πάνω απ' όλα τη δική σου πατρίδα, αφήνεις να ξεχειλίσουν όλες οι συμπάθειες πέρα από φιλές, γλώσσες, σύνορα..."
Ο πατριωτισμός του επαναστατικού κόμματος το 1821 ήταν ο πατριωτισμός του Ρήγα. Ενώ ο πατριωτισμός του κόμματος των αρχόντων ήταν το μίσος απέναντι σε κάθε τι που απειλούσε το λουφέ, τα προνόμια και την αρπαγή της εξουσίας από τους ίδιους. Από αυτόν τον πατριωτισμό του μίσους γεννήθηκε ο εθνικισμός, ο οποίος στην ένωσή του με την ξενοκρατία και τη ξενοδουλία γέννησε τον εγχώριο φασισμό. Με αυτόν τον φασιστικό πατριωτισμό, με τον εθνικισμό του μίσους θέλουν δεξιοί και αριστεροί σήμερα να ταυτίσουν τον πατριωτισμό του λαού.
Όσο όμως κι αν θέλουν δεν θα το πετύχουν. Γιατί όπως αποδεχόταν ακόμη και ο Τζορτζ Όργουελ ήδη από το 1945, "ο εθνικισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον πατριωτισμό. Και οι δύο λέξεις χρησιμοποιούνται συνήθως με τόσο ασαφή τρόπο που κάθε ορισμός είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί, αλλά κάποιος πρέπει να κάνει διάκριση μεταξύ τους, δεδομένου ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές, ακόμα και αντίθετες ιδέες. Με τον όρο «πατριωτισμός» εννοώ την αφοσίωση σε ένα συγκεκριμένο τόπο και έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ο οποίος ο καθένας πιστεύει ότι είναι ο καλύτερος στον κόσμο, αλλά δεν έχει καμία επιθυμία να τον επιβάλλει σε άλλους ανθρώπους. Πατριωτισμός είναι εκ φύσεως αμυντικός, τόσο στρατιωτικά, όσο και πολιτισμικά. Ο εθνικισμός, από την άλλη πλευρά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την επιθυμία για εξουσία. Η βαθύς σκοπός του κάθε εθνικιστή είναι να εξασφαλίσει περισσότερη δύναμη και περισσότερο κύρος, όχι για τον εαυτό του, αλλά για το έθνος ή άλλη μονάδα στην οποία έχει επιλέξει να βυθίσει τη δική του ατομικότητα."
Να γιατί τα λόγια του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη για την προς την πατρίδα αγάπη μου, συγκινούσαν και συγκινούν κάθε αληθινό Έλληνα, κάθε αληθινό άνθρωπο που αγαπάει τη ζωή και τους συνανθρώπους του:
Δὲν εἶναι διαβατάρικο πουλί, ποὺ γιὰ μία μέρα
σχίζει τὰ νέφη καὶ περνᾷ γοργὸ σὰν τὸν ἀγέρα,
οὔτε κισσός, π᾿ ἀναίσθητος τὴν πέτρα περιπλέκει
οὔτ᾿ ἀστραπή, ποὺ σβύνεται χωρὶς ἀστροπελέκι,
δὲν εἶναι νεκροθάλασσα, βοὴ χωρὶς σεισμό,
νοιώθω γιὰ σέ, πατρίδα μου, στὰ σπλάγχνα χαλασμό.
Να γιατί οφείλουμε να γιορτάζουμε την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 και να την τιμούμε παλεύοντας για την ελευθερία της πατρίδας από τη σύγχρονη μορφή δουλείας που μας έχουν επιβάλει.